Prawdziwa uczta duchowa. Możemy posłuchać historycznych nagrań Artura Rubinsteina - zaryzykuję - największego polskiego pianisty. Abstrahując od tego, czy słuszna jest teoria włoskiego muzykologa i pianisty Alfredo Caselli, iż Polacy i Rosjanie mają specjalne predylekcje do fortepianu, tak jak Włosi do śpiewu, to Rubinstein był niewątpliwym fenomenem.

Oto najnowsza nadzieja pianistyczna Brytyjczyków. Niespełna dwudziestoletni Benjamin Grosvenor połączenie luzu dewastatora fortepianów Jamie Culluma z obłędną techniką Lang Langa. Brakuje tylko jednego... dojrzałości.

To, według mnie, najlepsza jak dotąd płyta Rafała Blechacza. Debussy`ego można było usłyszeć w jego wykonaniu już kilkakrotnie. Za każdym razem wydawał się stworzony do prawie idealnej interpretacji tego kompozytora.

Jak mówi Denis Matsujew, od dawna nosił się on z projektem realizacji nagrania monograficznego, na którym znalazłyby się dwa koncerty fortepianowe i "Totentanz" Franciszka Liszta. Sentyment Matsujewa do tego kompozytora nie powinien nikogo dziwić.

Tenor - to najwyższy głos męski, ale także śpiewak o takim właśnie głosie. W utworach polifonicznych XIII-XVI w. tenor był najniższym głosem, na nim trzymała się (tenere - po łacinie "trzymać") cała struktura wielogłosowa. To tenor wykonywał "cantus firmus" - melodię chorału gregoriańskiego, stanowiącą szkielet kompozycji.

Jeśli uważnie śledzimy karierę Mariusza Kwietnia, to musimy zwrócić uwagę na niezwykłą konsekwencję, z jaką śpiewak dba o jej harmonijny rozwój. Umiejętność przyjmowania, odkładania na przyszłość, a niekiedy odrzucania pewnych propozycji artystycznych, cechuje tylko najwybitniejszych artystów.