Honeymoon

LANA DEL REY
Honeymoon

Pop

Spece od marketingu, stwórcy Lany Del Rey i orędownicy jej kariery, powinni bić się w pierś i przeprosić z całym muzycznym światem. Otóż sztucznie wykreowana, ale mająca ogromny talent i dość intrygujące podejście do własnej twórczości wokalistka nagle zapragnęła pójść mniej oczywistą drogą, zaliczając delikatną wtopę.

Nie nazwałbym "Honeymoon" wypadkiem przy pracy, ale nawet najbliżsi współpracownicy, od lat sprawujący pieczę nad kolejnymi "projektami", nie byli w stanie pomóc. Nie chcę ferować negatywnych wyroków, zwłaszcza że płyta zbiera umiarkowanie pozytywne recenzje, ale nie sposób nie zauważyć, że kolejne dzieło zostało sprokurowane zbyt szybko.

Tylko rok przerwy między "Ultraviolence" a "Honeymoon" sprawia, że nie do końca ufam opowieściom zawartym w tekstach. Nie przeczę - emocji tu nie brakuje, Lana zgrabnie ilustruje własne przeżycia, acz wydaje mi się, że to raczej zabawa, skakanie z kwiatka na kwiatek. Brak ciągłości w warstwie muzycznej i tekstowej znacząco psuje doznania. Koniec, końców, ja "Honeymoon" nie kupuję.

Zapytacie - a czemuż to, skoro producentem płyty ponownie został Dan Auerbach z The Black Keys? Czy jestem głuchy i nie słyszę, że Lana próbuje wkupić się w łaski bardziej wymagającego słuchacza, ceniącego vintage, i nie mam tu na myśli samego brzmienia? Ja odpowiadam – słyszę to, widzę, a gdyby niektóre z tych utworów przetransponować na fale elektromagnetyczne, to byłbym w stanie to poczuć. Problem polega na tym, że bez krzty – niech będzie – podniecenia i ekscytacji.

Debiut Amerykanki przysporzył jej zasłużonego szacunku, potem bywało różnie, choć Lana wciąż pozostawała obiektem westchnień milionów. "Honeymoon" jednak, jako materiał mający stanowić punkt przeciwwagi dla udanego "Ultraviolence", przegrywa z tamtą pozycją. Co więcej, szalony czas trwania płyty, zbyt odważna rezygnacja z silnego, niosącego utwory rytmu i przypisanie sobie łatki artystki perfekcyjnie żonglującej symbolami popkultury są gwoździem do sukcesu trzeciego dużego wydawnictwa piosenkarki.

Świat uważa inaczej, gloryfikując rzekomą dojrzałość Lany, jej odwagę i zgrabne poruszanie się po melancholijnych ścieżkach. Atmosfera noir i dźwięków tożsamych dla muzyki filmowej sprzed pól wieku może i łechce uszy, ale tylko na chwilę. Doceniam wysiłek, ciepłe brzmienie i jak zwykle czarujący głos, ale ganię za próbę wydojenia kolejnych dolarów za dostarczony smutek i nostalgię.

Grzegorz "Chain" Pindor

Inne płyty
tego wykonawcy
  • Wykonanie
  • Nagranie
Inne recenzje
<span>THE COLORIST & EMILIANA TORRINI</span> The Colorist & Emiliana Torrini

THE COLORIST & EMILIANA TORRINI The Colorist & Emiliana Torrini

<span>THE TRAVELING WILBURYS</span> The Traveling Wilburys Collection

THE TRAVELING WILBURYS The Traveling Wilburys Collection

<span>WENDY LANDS </span> Władysław Szpilman piosenki

WENDY LANDS Władysław Szpilman piosenki

<span>MAJA KOMAN</span> Na supełek

MAJA KOMAN Na supełek

<span>VARIUS MANX i KASIA STANKIEWICZ</span> 25 Live

VARIUS MANX i KASIA STANKIEWICZ 25 Live

<span>DAWID PODSIADŁO</span> Annoyance and Disappointment 2.0

DAWID PODSIADŁO Annoyance and Disappointment 2.0

<span>HOW TO DRESS WELL</span> Care

HOW TO DRESS WELL Care

<span>PHIL COLLINS</span> The Singles

PHIL COLLINS The Singles

 
Audio - kwiecień 2017

Strefa Magazynu

Audio 4/2017

Rynek audio zmienia się szybko i podąża w różnych kierunkach. Zmiany te czasami zaskakują nawet ekspertów i najbardziej doświadczone firmy, dlatego nie chcąc zostać w tyle, coraz częściej reagują one jak najszybciej.

Odbierz prezent

Zamów prenumeratę miesięcznika
Audio, a otrzymasz wybraną
przez siebie płytę z naszej kolekcji!
Newsletter
zapisz się i zyskaj
Zamów newsletter, a co tydzień otrzymasz porcję
wyselekcjonowanych wiadomości ze świata
audio-video i muzyki.
Teraz przy zapisaniu się na
newsletter otrzymasz bieżące
e-wydanie magazynu AUDIO
Okładka Audio