Arcam Solo Movie 5.1

O jedno zero za daleko

Brytyjski sprzęt od zawsze był świetny, audiofilski i stereofoniczny. Trochę w tym ironii, ale dużo prawdy. Kolumny, wzmacniacze i odtwarzacze prosto z Wysp były najlepszą gwarancją satysfakcji, płynącej nie tylko z brzmienia, ale i z pochodzenia. Brytyjski sprzęt dotknęły jednak zmiany; na skutek słabnącej popularności stereo (ale ten smutny czas mamy już za sobą) część firm sprzedała się Chińczykom, część wzięła się za kino. Dzisiaj stereo znowu jest na fali, ale kino wypada jeszcze mieć, więc firmy które pogodziły te dwa nurty, mają bardzo dobre perspektywy.

Nowe trendy dotyczą nowych sposobów łączenia różnych funkcji, zarówno w sprzęcie przenośnym, jak i stacjonarnym. Mimo to byłem trochę zaskoczony odkryciem, że właśnie trzy zacne brytyjskie marki oferują w tym sezonie kombajny DVD-procesor-tuner-wzmacniacz wielokanałowy - spotykane do tej pory raczej wśród produktów niskobudżetowych, a nie w pobliżu hi-endu. Ale tak właśnie zmienia się rynek, rozwarstwiając się i generując rozwiązania jeszcze wczoraj trudne do przewidzenia.

Teraz wydaje się to oczywiste - mniejsza komplikacja konfiguracji, połączeń, a tzw. współczynnik akceptacji przez małżonkę osiąga bardzo wysoką wartość. Niechętni kinowej masówce z dalekowschodnich fabryk audiofile prędzej zdecydują się na przygodę z dźwiękiem wielokanałowym, gdy będą ją firmować takie autorytety, jak Arcam, Naim i Meridian. O to chodzi, zwłaszcza w obszarze hi-endu - aby tworzyć urządzenia nowoczesne, ale mające "korzenie", uniwersalne, ale też oryginalne.

I dlatego właśnie znajdą się amatorzy brytyjskich wynalazków, choć ich ceny... mają jakby o jedno zero więcej, niż urządzenia producentów dalekowschodnich, do jakich przyzwyczająją Kowalskiego sklepy nie dla idiotów. Dla dziewięćdziesięciu procent klientów będzie to więc o jedno zero za daleko, ale wystarczy zainteresowanie pozostałych dziesięciu, może nawet pięciu, niechby dwóch procent, aby Arcam, Meridian i Naim odnieśli sukces.

Podsumowanie

Ponieważ przedstawione urządzenia należą do zupełnie różnych kategorii wagowych (ważymy oczywiście ceny), to na (moje) szczęście tym razem w podsumowaniu nie trzeba typować zwycięzcy. Nie trzeba, choć abstrahując od ceny można by to zrobić wyjątkowo łatwo, bo najlepszym urządzeniem jest po prostu Meridian, nikogo to nie dziwi, nikt się także nie obrazi, gdyż G95 kosztuje dwa razy więcej niż Naim, a trzyipó łkrotnie więcej niż Arcam. Jego wszechstronność, przejawiająca się zarówno doskonałym brzmieniem jak i funkcjonalnością, powinna zadowolić zarówno audiofilów, jak też instalatorów.

W najtańszym Arcamie także sięgnięto po zaawansowane i nowoczesne rozwiązania, ba... pod pewnymi względami Solo Movie przerasta nawet G95 (wejścia HDMI), choć niektóre sprawy pozostają niedokończone. Ale trudno mi przemilczeć wrażenie dotyczące obrazu z Arcama - jest świetny, co trochę zaskakujące, bo upskaling, do którego już się przyzwyczajamy, nie sięga tutaj 1080p, a "tylko" 1080i.

N-Vi to w tym gronie największa indywidualność. Dwukanałowy rodowód marki Naim widać wyśmienicie i w tym wielokanałowym kombajnie, co najważniejsze słychać też, że N-Vi, tak jak każdy Naim, to przede wszystkim dźwięk, i to dźwięk specjalny. Na najwyższym poziomie i zgodnie z pryncypiami, jakie u Naima obowiązują od lat. Dynamika, dynamika i raz jeszcze dynamika. Kreowane przez Naima brzmienie okazuje się jednak doskonale sprawdzać także w kinie domowym, co w połączeniu z kontrowersyjn ą w niektórych punktach funkcjonalnością zaowocowało produktem, jakiego próżno by szukać gdzie indziej. I tak jak napisałem we wstępie - o to dzisiaj chodzi.

Radek Łabanowski

Brytyjski desant - o jedno zero za daleko

Kiedy w zeszłym roku usłyszeliśmy o stereofonicznym CD-amplitunerze Arcama wcale nie byliśmy przekonani, że takie "trzy w jednym" nie polegnie w starciu z tradycyjnymi, separowanymi komponentami. Sukces Solo pokazał jednak, że i w ten sposób można robić świetne urządzenia, i że rozwiązania proste i uniwersalne są na rynku oczekiwane. Wielokanałowa odmiana Solo - dvd-amplituner o nazwie Solo Movie 5.1 - idzie więc sprawdzoną drogą.

Wśród trzech prezentowanych systemów Arcam wydaje się najbardziej filigranowy, najsłodszy. Obudowa wygląda spójnie, dyskretnie - nie rzuca się w oczy. Solo Movie będzie z łatwością aklimatyzował się w różnych instalacjach i zabudowach. Efekt taki osiągnięto poprzez zredukowanie wysokości urządzenia, również na skutek miniaturyzacji nóżek.

Przód ma dwa ukryte smaczki. Pierwszy to krawędzie - przednia ścianka przechodzi w boczne poprzez wykonane dużym promieniem zaokrąglenia. Drugim akcentem dodającym lekkości jest utworzony przez przyciski oraz szufladę szeroki, delikatnie wklęsły pas. Nie widać tego w ogóle, gdy patrzymy na urządzenie z przodu, ale dopiero pod pewnym kątem. Takie wyprofilowanie powierzchni wymaga absolutnej precyzji w zgraniu tworzących ją elementów, a są to przecież ustawione obok siebie przyciski i panel szuflady. Niestety klawisze, co skądinąd zrozumiałe, mają pewien luz, a nawet ustawiają się nieco inaczej po każdym przyciśnięciu, co z bliska burzy idealną harmonię kształtów.

Na szczęście użytkownicy nie będą na co dzień przyglądać się Solo tak wnikliwie jak ja. W zasadzie wszystkie funkcje można obsłużyć z przedniego panelu. Wybór wejść odbywa się sekwencyjnie, kolejne dwa przyciski służą do regulacji głośności, dalej mamy podstawowe opcje transportu oraz wyciszenie. Niektóre przyciski zmieniają swoje znaczenie i pozwalają na podróż wśród ustawień menu. Arcam oferuje dwa poziomy konfiguracji: bieżące, dedykowane głównie funkcjom audio można obsłużyć z poziomu wbudowanego wyświetlacza, bardziej zaawansowane wymagają podłączenia telewizora.

Display Solo jest dość nietypowy, niebieska poświata rozbudowanej matrycy fluorescencyjnej składa się z wielu półkwadratów, gotowe napisy wyglądają więc trochę staromodnie, jednak taki styl może się podobać, a jego niekwestionowaną zaletą jest kontrast i wyrazistość.

Na przedniej ściance są jeszcze dwa identyczne gniazda 3,5mm, wyjście słuchawkowe oraz analogowe wejście dla sprzętu przenośnego oznaczone trochę myląco jako Tape.

W podstawowym, podręcznym trybie menu ustawiamy wysterowanie subwoofera, parametry dekodera Dolby ProLogic II, programowanie tunera czy zmiany trybów dekodowania - pozwala to na wybór sposobu pracy z sygnałami stereofonicznymi, można włączyć Dolby ProLogic I lub Dolby ProLogic II (w różnych trybach), a także zrezygnować z tych systemów. W takim przypadku (ustawienie Decoding Mode na Off) mamy czysty dźwięk stereo, lecz z uwzględnieniem regulacji zadeklarowanych w opcjach konfiguracyjnych (np. praca subwoofera). W praktyce oznacza to, że sygnał przechodzi przez dodatkowe układy cyfrowe, co jak pokazały próby odsłuchowe i pomiary, nie pozostaje bez wpływu. Dlatego znacznie lepiej, przynajmniej dla źródeł stereo, zdecydować się na ustawienie Stereo Direct.

Główny set-up, którego obsługa przebiega już na ekranie telewizora, jest dość złożony. Arcam Solo, oprócz płyt CD i DVD-Video, odtwarza także dyski DVD-Audio oraz SACD, w tym SACD Mch - stąd w konfiguracji pojawiły się specjalnie przygotowane opcje np. dla płyt wielokanałowych. W sekcji obrazu nie powinniśmy się pogubić, oprócz aspektu interesuje nas przede wszystkim praca skalera (a taki Solo Movie posiada), możliwe są ustawienia do 1080i włącznie.

Producent zaprojektował z myślą o odtwarzaczach iPOD dedykowaną stację dokującą, która integruje się z systemem sterowania i obsługi DVDAmplitunera.

Pięć kompletów gniazd głośnikowych zapewnia wygodne podłączenie zarówno odizolowanych kabli jak i wtyków bananowych. W sekcji połączeń wizyjnych jest w czym wybierać. Mocne uderzenie to dwa wejścia HDMI i jedno tego typu wyjście, w podobnych zestawach występują analogowe kompozyt i komponent. Ponieważ Solo Movie nie posiada konwertera sygnałów wizyjnych, każdy standard żyje własnym życiem, oczywiście obraz z wbudowanego napędu DVD można uzyskać na wszystkich gniazdach, choć jak informuje instrukcja, sygnał na wyjściach analogowych dostępny jest tylko wtedy gdy odłączymy kabel HDMI lub zrezygnujemy z upskalowania. Brak konwersji wideo między formatami uniemożliwia praktyczne korzystanie z zewnętrznych źródeł analogowych (przy podłączeniu wyświetlacza przez HDMI). O ile Solo nie wystąpi sam, pozostaje zdublować podłączenia do telewizora i na tym poziomie wybierać aktywne źródła.

Analogowych wejść stereo mamy trzy, wyjście jedno, ale już w pełnym formacie 5.1 a do tego jest jeszcze niskopoziomowe wyjście na drugą strefę. Do Arcama trafić mogą aż trzy cyfrowe sygnały audio (jeden gniazdem koaksjalnym, dwa optycznymi), jest również jedno wyjście optyczne.

Górna pokrywa pokazuje symetryczny układ otworów wentylacyjnych, ale w dolnej wykonano liczne nacięcia tylko z jednej strony, tuż pod radiatorami. Z tego też względu wydaje się, że lepiej byłoby zapewnić urządzeniu wyższe nóżki, zwłaszcza że wewnątrz nie ma żadnych wentylatorów. Wszystkie końcówki mocy są analogowe, skupione w obrębie pojedynczego radiatora. Zainstalowano pięć identycznych układów scalonych TDA7293, bardzo popularnych w konstrukcjach DIY ze względu na łatwość aplikacji i możliwość równoległego łączenia kilku scalaków.

Przy drugim boku, po przeciwnej stronie, ulokowano zasilacz. Jego podstawą jest potężne toroidalne trafo, z kilkunasotoma odczepami dla niezależnych sekcji.

Odsłuch/obraz

Dźwięk stereofoniczny Arcama jest dość charakterystyczny i łatwy w interpretacji, a to z kolei oznacza, że prawdopodobnie da się rozpoznać i ocenić nawet podczas krótkiego demo w sklepie.

Często bywa tak, że zdecydowani na zakup jakiegoś urządzenia po wcześniejszym zapoznaniu się z nim w innych warunkach wciąż mamy wątpliwości czy w naszym pomieszczeniu zagra to równie wyśmienicie, albo, myśląc na chłodno, czy chociaż w dużej mierze tak samo. Oczywiście pewne cechy w różnych środowiskach akustycznych zawsze się zmieniają, możemy być jednak przekonani, że o ile nasze kolumny nie zabiją wszelkich przejawów wyrafinowania, to z Solo Movie usłyszymy spokój, wyważenie i pełną kontrolę nad emocjami.

Bas jest krótki, chwilami nawet zbyt skąpy i ostrożny. W sumie jednak Solo nie jest demonem mocy i taka prezentacja może być bardziej trafiona od niskotonowej szarży, kończącej się wypadaniem z rytmu. Niskie tony skupiają się więc na nieco wyższych podzakresach, sprowadzając najniższy dół raczej do roli asysty. Średnica gra w sposób nienachalny, naturalny, ale bez emfazy, barwy są delikatnie zaokrąglone, jakby wykończone lekkim matem. Na tym tle tony wysokie mają najwięcej odwagi, są jasne i detaliczne.

Jeśli dysponujemy płytami SACD lub DVD-Audio, warto posłuchać ich na Solo Movie. Arcam, w przeciwieństwie do utartego schematu, w którym "przeciera" i poprawia się góra, najwięcej dodaje w zakresie średnicy, która staje się bardziej przejrzysta i dokładna.

W kinie domowym zmiany charakteru brzmienia także dotyczą średnich tonów, jednak w kierunku bardzo sugestywnych, osadzonych blisko dialogów. Całość jest bardziej ofensywna, chociaż sama góra stonowana względem konfiguracji stereofonicznej. Przestrzeń jest bardzo ładna, rozbudowana, daje precyzyjny wgląd w miejsca, skąd dochodzą dźwięki.

Być może narażę się tutaj miłośnikom brzmienia urządzeń brytyjskiej marki, ale w Solo Movie bardziej niż sam dźwięk podoba mi się...obraz. Mimo, że nie jest to pełne 1080p, urządzenie urzekająco pięknie maluje krajobrazy, płynnie mieszając pastelowe barwy. Każdy ruch wydaje się przemyślany, nie ma nerwowości i przeskoków.

Radosław Łabanowski