Harman Kardon AVR255

Amplitunery wielokanałowe może i mają ochotę, ale nie mają szans (mimo pojawiających się tu i ówdzie zachwytów) brzmieć jak stereofoniczne wzmacniacze zintegrowane w tej samej klasie cenowej - oczywiście gdy mówimy o muzyce w stereo. Postęp, jaki się w wielokanałowym świecie odbywa, niewiele tu zmienia, bo coraz większy obszar zajmują układy nie mające z dźwiękiem stereofonicznym nic wspólnego. Wyjaśniam to, aby uniknąć nieporozumień - test ten porównuje między sobą amplitunery z określonej półki cenowej, pozostawiając na boku brzmienie, jakie można uzyskać za 3000 zł ze wzmacniacza stereofonicznego.

Nie ma tu znaczącego postępu, ale nie ma też regresu. W dobrych amplitunerach nadal stosuje się tradycyjne końcówki mocy, oparte na tranzystorach (najczęściej sprawdzonych Sankenach), a nie scalone substytuty ani też moduły cyfrowe, wciąż często niedopracowane. Pomiary laboratoryjne potwierdzają niezłą kondycję wszystkich przetestowanych urządzeń, podstawowe parametry są na dobrym poziomie. Zawsze też warto pamiętać, że o ostatecznych rezultatach w największym stopniu decydować będzie jakość głośników. Amplitunery wielokanałowe za 3000 zł nie zasługują na kolumny za 30 000 zł, ale na system zbudowany na bazie pary stereofonicznych kolumn kosztujących co najmniej 3000 zł - na pewno. To ustalmy jako punkt wyjścia, jako minimum - bo jeżeli ktoś myśli, że opędzi sprawę całym kompletem głośników 5.1 albo nie daj boże 7.1 za taką kwotę, to w ogóle niech nie zawraca sobie (i innym) głowy klasą i charakterem brzmienia amplitunera.

W obrębie naszej czwórki można dokonać subtelnego podziału. Denon i Yamaha bardzo wcześnie zajęli się kinem domowym, a kiedy Harman i Marantz przyłączyli się do tego nurtu, tym bardziej wzmocniona została frakcja dobrego brzmienia. Jednak przez dość długi okres amplitunery Harmana i Marantza, choć zawsze w świetnej formie muzycznej, nie mogły doścignąć potentatów pod względem uzbrojenia audiowizualnego. Dzisiaj różnice te ulegają zatarciu, Harman i Marantz może jeszcze gdzieś w szczegółach wyposażenia są słabsze od Denona i Yamahy, jednak zawierają - przynajmniej na pułapie cenowym tego testu - wszystkie najpotrzebniejsze i najnowocześniejsze układy. Oczywiście Denon i Yamaha również. Pełna transmisja przez HDMI, skalowanie do 1080p, dekodery dźwięku HD, autokalibracja, druga strefa, obsługa iPoda - mają to już wszystkie. Trzeba by naprawdę mieć pecha, aby kupując nawet "w ciemno" amplituner znanej marki za 3000 zł trafić na ułomka, który w jakiejś podstawowej dla użytkownika sprawie okazałby się niekompetentny.

W związku z tym wybór "odpowiedniego" amplitunera wcale nie jest prosty... praktycznie każdy z nich można sobie sprawić. A przecież coś wybrać trzeba. Teraz więc wejdą do gry argumenty mniej racjonalne, plotki, pogłoski, opinie, forum, stare uprzedzenia i preferencje, wreszcie najsensowniejsza w tym kontekście kwestia "co się komu podoba" - dosłownie. Po prostu kupcie ten, który się wam podoba. A że nie ma do niego jeszcze Blu-ray`a? Będzie.

Wielokanałowe zagęszczenie

Na tle konkurencji produkty HK od lat wyglądają inaczej, ale wciąż świeżo i na dobrą sprawę można by niczego nie poprawiać, zgodnie z mądrością, że lepsze jest wrogiem dobrego. Jednak sezon 2008/2009 przynosi pewne zmiany, nie tylko we wzornictwie, ale i w wyposażeniu.

AVR255 jest najtańszym modelem HK uzbrojonym w dekodery najnowszych formatów dźwięku HD, towarzyszących płytom Blu-ray. Na pokładzie znalazły się więc układy Dolby Digital Plus, Dolby TrueHD oraz DTS HD (także w najbardziej rozwiniętej wersji Master Audio).

Jasne, już nie niebieskie podświetlenie regulatora głośności ładnie odcina się od górnej, ciemnej i oczywiście błyszczącej tafli. Delikatności dodają lekko zaokrąglone boczne krawędzie, a z czernią górnego fragmentu frontu kontrastuje lekko chropowaty, grafitowy dolny panel. Na granicy tych dwóch obszarów ulokowano rząd małych przycisków.

Wyjątkowo rozbudowaną postać ma gniazdo podręczne, wejście A/V uzbrojono w klasyczny zestaw analogowy (RCA+kompozyt) uzupełniony S-Video i cyfrowym audio w podwójnej formie ? elektrycznej i optycznej. Wszystko to zajęło sporo miejsca, ale sprytnym manewrem zintegrowano wejście mikrofonu kalibracyjnego i wyjście słuchawkowe w obrębie jednego przełączanego gniazda.

Podział wejść i wyjść wideo jest klasyczny i wydajny, cztery złącza HDMI (trzy wejścia i jedno wyjście) mają towarzystwo wielu gniazd S-Video oraz komponentów. W tym miejscu warto podkreślić obszerne możliwości obróbki sygnałów, AVR255 wyposażony jest w konwerter analogowo-cyfrowy, co oznacza, że sygnał z dowolnego z wejść analogowych (S-Video, kompozyt lub komponent) może zostać wysłany do monitora za pośrednictwem pojedynczego HDMI. Po drodze sygnałem zajmie się skaler o maksymalnej rozdzielczości 1080p i deinterlacer Faroudja DCDi.

Analogowe sygnały audio doprowadzimy pięcioma wejściami, z kolei w strefie cyfrowej pojawiło się aż pięć wejść (trzy optyczne, dwa elektryczne) oraz jedno wyjście. Nie brakuje wyjść i wejść 7.1, a także złącz podczerwieni. AVR255 jest wyposażony w podstawową obsługę drugiej strefy (można przekierować do niej końcówki mocy kanałów efektowych, rezygnując z 7.1 na rzecz 5.1), jednak osoby zainteresowane jeszcze bardziej rozszerzoną funkcjonalnością (i drugim, małym pilotem dla zdalnej strefy) powinny skierować swoją uwagę w stronę tylko nieznacznie droższego modelu AVR355. Specjalne gniazdo Bridge pozwala amplitunerowi, poprzez firmową stację dokującą, sterować odtwarzaczami iPod.

Konfigurowanie i obsługa amplitunera są interesujące, nie tylko z uwagi na system automatycznej kalibracji EzSet, który producent stosuje w niemal wszystkich swoich urządzeniach od wielu lat, ale przede wszystkim dzięki nowemu menu ekranowemu. Jest ono efektowne i przejrzyste, wszystkie pozycje i funkcje są bardzo ładnie rozplanowane i opisane. Piękne graficzne menu trochę spowolniło pracę i wykonywanie komend. Amplituner reaguje z lekką zwłoką, jednak i obsługa Blu-ray uczy nas cierpliwości... W konstrukcji urządzenia również zaszły spore zmiany, wszystko to za sprawą zupełnie nowej sekcji wideo. Nie wypadało już zainstalować drobnej płytki HDMI z "gołymi" przełącznikami i upchnąć jej w okolicach nieekranowanego zasilacza... HDMI spełnia tym razem znacznie bardziej odpowiedzialne funkcje. Tak w dziedzinie obrazu, jak i dźwięku, to już nie tylko przełączniki, a integralna część układu i zarazem główna sekcja audio/wideo. Końcówki tworzą tranzystory Sankena.

Odsłuch

Na tle innych wielokanałowych amplitunerów urządzenia HK zwykle wyróżniały się śladami audiofilskich przymiotów. Sprzęt tej marki z powodów wizualnych podoba się coraz szerszemu gronu odbiorców, jest więc szansa na wychowanie ich w atmosferze porządnego dźwięku. AVR255 kontynuuje dobre tradycje poprzedników. Mimo pozornie niewielkiej mocy wyjściowej, AVR255 potrafi zagrać głośno i dynamicznie. Może pod względem maksymalnego poziomu dźwięku nie dorówna najmocniejszym rywalom, ale nie o rekordy tutaj chodzi, tylko o wrażenie podczas słuchania na co dzień, z "normalnym"? poziomami. Szybkość, rozmach, ataki i zatrzymania akcji - odbywa się to na luzie, bez zadyszki, na dodatek z gracją - przy zachowaniu dobrej płynności i zróżnicowania barw. Zdecydowany, pulsujący charakter zaprocentuje zarówno w kinie, jak i w stereo, oczywiście, o ile nie mamy na punkcie takiego dźwięku uczulenia. Jeżeli jako muzykalność rozumiemy i akceptujemy tylko łagodność, HK raczej nam nie dogodzi. Lecz przecież nie ma muzyki bez rytmu, a każdy filmowy dźwięk też ma swój początek i koniec. W tej cenie nie da się połączyć potęgi i dokładności, a ta ostatnia jest dla AVR255 rzeczą priorytetową. Można to również powiedzieć o średnicy, której naturalność jest związana bardziej z rozdzielczością niż nasyceniem. Co ciekawe, wysokie tony wcale nie są podkreślone, w stereo góra pasma wydaje się chwilami lekko przytłumiona, a mimo to HK prezentuje też precyzyjną scenę.

Radosław Łabanowski