Kenwood AX-7

Trochę kultury w wymiarze mini

Na słowo mini, mikro czy po prostu wieża, każdy audiofil reaguje pogardą, w najlepszym razie obojętnością, kojarząc takie produkty z niską jakością dźwięku. W takim razie, skąd i po co w ogóle na łamach Audio test niechcianych małych grajków? I to wcale nie po raz pierwszy...

Wytłumaczymy to przewrotnie i nieszczerze - co jakiś czas trzeba podobne poglądy weryfikować. Świat wokół kręci się coraz szybciej, wszystko się zmienia, czy zmieniają się i mini-wieże? Wiadomo, że nie mają one zadania walczyć z "prawdziwymi" systemami, ani być dla nich poważną alternatywą, i czego byśmy słodkiego na ich temat nie napisali, żaden audiofil i tak nie przeznaczy im głównej roli. Są stworzone po to, aby pograło nam i w sypialni, i w gabinecie, również dentystycznym (mój znajomy sadysta od lat znieczula pacjentów Piano Craftem). Od czasu do czasu mikrus pojawi się i w "salonie", ale raczej nie audiofilskim.

W końcu jednak to jest część świata audio wokół nas, i po części z obowiązku (wymyślenia kolejnego testu), z ciekawości (jak się uda z tych opałów wybrnąć), po części z nudów (raczej nudności), bierzemy na warsztat garść miniwież. Wybieramy jednak te najambitniejsze, wręcz wyjątkowe, w rzeczy samej.

Oprócz ogólnych gabarytów, nasze luksusowe mikrusy z wieżyczkami za kilkaset złotych nie mają nic wspólnego. Zasługują na poważne traktowanie, z dokładnym opisem konstrukcji i prawdziwym testem odsłuchowym. Jeszcze bez angażowania laboratorium, chociaż może jest to błąd, zwłaszcza że w wieżowym teście występują też należące do nich zespoły głośnikowe. Wszystkie zestawy mają tylko dwie kolumny, ale czasami kryją w sobie możliwości wykraczające poza odtwarzanie muzyki w ramach stereo.

A jednak, nie tylko przyjemnie się na to patrzy, ale i da się tego słuchać! Po raz pierwszy sam testowałem Piano Crafta, poprzednimi wersjami zajmowali się moi godni szacunku i zaufania redakcyjni koledzy, ale przyznaję, że tak do końca nie dowierzałem ich relacjom i zasłyszanym z innych źródeł opowieściom o wyjątkowej jakości małej Yamahy.

Bliskie spotkanie z tym zestawem potwierdziło prawdziwość pochwał. Z najniższą ceną wśród wszystkich zebranych systemów jest on zdolny zaprezentować dobre, zrównoważone brzmienie, a także nie budzącą żadnych zastrzeżeń jakość wykonania. Z droższego o 500 zł zestawu Denona popłynęły dźwięki już bardzo dojrzałe, z pięknie zaakcentowanymi średnimi tonami, a konstrukcja urządzeń jest zaskakująco ambitna przy wciąż tak umiarkowanej cenie. Obydwa systemy to przykłady czystego stereo w ambitnym wydaniu mini, kompletne i funkcjonalnie, ale bez szaleństw i ekstrawagancji. Tylko z tymi opcjami, które są praktyczne i pożądane, a więc już z o obowiązkowym gadżetem XXI wieku - obsługą iPODa.

Najdroższy w teście zestaw JVC to hi-end w świecie mikro. Przepiękne wzornictwo i solidność, szczególnie w obrębie zespołów głośnikowych. Ale uwaga - drewniane membrany wcale nie oznaczają spokojnego brzmienia. JVC gra szybko, dynamicznie, z mocno rysowaną górą pasma. Działa tylko para zespołów głośnikowych, ale przypomnijmy, że czytnik JVC obsługuje również DVD, więc możemy użyć go w zredukowanym do dwóch kanałów kinie domowym.

Jednak do filmowych szaleństw najlepiej został przygotowany Kenwood. Także tutaj są dwie, ale niezwykłe kolumny, które razem z czterema końcówkami mocy i kompletem procesorów potrafią stworzyć bardzo przekonujące widowisko w wirtualnej przestrzeni. Nawet kiedy słuchamy CD w stereo, system gra żwawo i bez ceregieli.

Jest więc w czym wybierać, ale zważywszy na różnice cenowe i zróżnicowanie funkcji wybór nie powinien być bardzo trudny, zwłaszcza wtedy gdy odpowiemy sobie na pytanie, do czego poszukiwana mini wieża ma nam służyć. Jedno jest pewne, za żadną z nich nie będziemy musieli się wstydzić. A ja nie muszę się wstydzić za to, co napisałem.

Radek Łabanowski

Efekty bez tyłów

AX-7 to najbardziej złożony i wyjątkowy system w tym teście, przez samego producenta klasyfikowany zresztą jako zestaw kina domowego, chociaż z 5.1 czy jakimkolwiek wielokanałowym formatem nie ma nic wspólnego. Ale kino domowe, a co najmniej jego ważny odłam, idzie właśnie w tym kierunku, redukcji głośników i wynikających stąd kłopotów instalacyjnych.

Kenwood przyjechał w dwóch sporych kartonach, z jednego wypakowałem parę podstawkowych zespołów głośnikowych, drugi skrywał elektronikę. Pierwsze z urządzeń to DVD Tuner Control Pre-amplifier, czyli przedwzmacniacz z tunerem i odtwarzaczem. Odczytuje płyty DVD-Video, DVD?R/RW, CD (także z VCD) oraz zapisane na nich pliki MP3, WMA oraz JPEG. Następnie sygnałem zajmuje się procesor, który może ustalić wzmocnienie (w przypadku np. CD) lub poddać dźwięk dalszej obróbce. Dla filmowych ścieżek z pewnością przydadzą się wbudowane dekodery Dolby Digital, DTS i Dolby ProLogic II.

Jednostka sterująca dysponuje wyjściami w formacie 5.1, ale nie będziemy z nich korzystali w firmowym systemie. Drugim urządzeniem wieży jest bowiem klasyczna, czterokanałowa końcówka mocy. Podłączamy więc dwa kanały przednie oraz dwa kanały efektowe, a po wzmocnieniu... no właśnie, mamy przecież tylko parę kolumienek, z pozoru wyglądających normalnie. Przyjrzyjmy się im bliżej. Są dość wysokie jak na podstawkowce o umiarkowanej szerokości. Pod maskownicami kryją się aż trzy głośniki, w nietypowym układzie. Konstrukcja składa się z dwóch niezależnych sekcji. Pierwsza z nich jest dwudrożna, z 13-cm nisko-średniotonowym i 25-mm kopułką. Obok niej umieszczono wylot bas refleksu, a powyżej dodatkowy, 5-cm głośnik do zadań specjalnych. Jest on osadzony w małej tubce wtopionej w przedni panel pod niewielkim kątem (kolumny stanowią lustrzane odbicia). Już wszystkiego się domyślamy - to przetwornik szerokopasmowy przeznaczony do odtwarzania kanałów efektowych.

Co ciekawe, producent zaleca takie ustawienie, by głośniki szerokopasmowe promieniowały nie na boki, ale patrzyły do środka, a ich osie przecinały się przed słuchaczem. Aby system działał efektywnie (w miarę...), w jednostce głównej trzeba było zaaplikować elektronikę modyfikującą sygnał dostarczany do szerokopasmowców specjalnego przeznaczenia. Kenwood posłużył się dwoma układami: pierwszy to VFS (Virtual Front Surround) III, który modyfikuje sygnały surroundowe, drugi nazwano CVS (Clear Voice Sound), jego zadaniem jest dbanie o dokładne pozycjonowanie dialogów przy braku głośnika centralnego. Dodatkowo sygnały LFE, zamiast do subwoofera, trafiają do głównej, dwudrożnej sekcji kolumn. Podobnie jak w nowych wersjach Dolby ProLogic, tak i w VFS mamy do wyboru dwa tryby pracy, dla muzyki oraz filmów.

Wzmacniacz jest czterokanałowy, ale ma możliwość łatwego mostkowania (przyciskiem z przodu), jeśli więc zrezygnujemy z dźwięku przestrzennego, i tak można zapędzić do roboty wszystkie końcówki. Wówczas zamiast 4x 25W otrzymujemy 2x 50W.

W dolnej części panelu jednostki centralnej mamy dwa gniazdka do podpięcia słuchawek oraz przenośnych odtwarzaczy (sygnały cyfrowe). Z tyłu mamy cały szereg wejść liniowych, wyjście 5.1, cyfrowe wyjście optyczne, gniazda systemu sterowania oraz wyjścia wideo (przecież to pełnowartościowy odtwarzacz DVD), ale tylko pod postacią kompozytu i S-Video.

Ważnym dodatkiem jest mikrofon kalibracyjny, współpracujący z układami odwalającymi za nas "czarną robotę". Oprócz podstawowych funkcji urządzenie dba o korektę częstotliwościową, próbując wpasować się w panujące warunki akustyczne.

Odsłuch

Nareszcie! Miniwieża, która brzmi jak mini wieża. Bez udawania audiofilskiej uprzejmości, ceregieli z upiększaniem średnicy, chowaniem basu i wysokich. Już na płytach z muzyką AX-7 pokazuje się jako prawdziwy macho. Niskie rejestry tworzą wyraźny fundament, ale też potrafią pruć do przodu zgodnie z rytmem utworów; są obszerne, ale się nie spóźniają.

Uderzenie jest odważne, Kenwood bez obaw schodzi też w zakres niskiego basu. Nie unika pewnych błędów, ale nie jest przecież asekurancki, stara się odtworzyć jak najwięcej - i to w całym pasmie. Góra pasma ma stosowną dawkę metaliczności, nie jest jednak bolesna, a raczej efektowna, również dzięki otwartości i detaliczności. Wokół głośników tworzy się duża przestrzeń. Środek dotrzymuje kroku, gra dźwiękami poprawnie poukładanymi, ale też raczej szybkimi, niż cyzelowanymi. Całość ulega ucywilizowaniu gdy włączymy tryb mostkowy w końcówce, góra pasma staje się delikatniejsza, a bas mniej zadziorny, w głośnych fragmentach pojawia się więcej oddechu i luzu.

Decydując się na tryb kinowy otrzymujemy imponującą dynamikę, dźwięk jest wręcz porywczy i gwałtowny, akcja ma świetne tempo, stale trzyma w napięciu. Przestrzeń nie jest poukładana z precyzyjnie wyznaczonych dźwięków i oczywiście nie sięga za głowę słuchacza, ale biorąc pod uwagę, że pracują tylko dwie kolumny z przodu, efekt jest więcej niż dobry. Dużo informacji potrafi pojawić się wyraźnie z boku, a nawet płynnie połączyć z przednim planem.

Radek Łabanowski