LG 50PF95

Różnice cenowe pomiędzy przetestowanymi telewizorami nie są przerażające, mimo to najdroższy i najnowszy okazuje się najlepszym, chociaż najtańszy wcale nie jest najsłabszym. Hitachi P50XR01 to jakość obrazu, wyposażenie i funkcjonalność - o ile więc stać nas na odbiornik w tej cenie, to nie ma się nad czym zastanawiać. Jedno zdanie o charakterze - nasycony, mocny, gęsty. Żywy, może nawet jeszcze bardziej analityczny i dynamiczny obraz prezentuje Samsung; PS-50P96FD ma jednak tak bogaty zakres regulacji, że możemy za jego pomocą uzyskać bardzo różne efekty - a w teście sprawdziliśmy tylko małą ich część.

Doskonały kontrast jest najlepszym oparciem dla różnych opcji, pod tym względem świetnie zaprezentował się również Panasonic, i choć teoretycznie, "na papierze", jest on w tym zakresie znacznie słabszy od Samsunga, to w rzeczywistości nie widać takiej różnicy. Z pewnością TH-PY700P daje obraz łagodniejszy, mniej porywający, ale dzięki temu z ujmującą naturalnością pokazuje plenery, przyrodę, itp.

Podobny styl świecenia prezentuje LG, który bardzo lubi pastelowe odcienie, a w dziedzinie kontrastu i dynamiki osiąga co najmniej dobre wyniki. Chociaż to kwestia gustu, 50PF95 wydaje się najładniej zaprojektowanym i najstaranniej wykonanym telewizorem z tej czwórki, co wynika nie tyle z jego ceny, wcale nie najwyższej w tej stawce, ale ze specjalnej pozycji w ofercie LG.

Pod względem wyposażenia żadnemu telewizorowi nic nie można zarzucić. Zestawy podłączeniowe są zawsze szerokie, regularnie z trzema HDMI (jedno zawsze w wejściu podręcznym), gamą innych mniej i bardziej przydatnych dzisiaj standardów, menu różni się grafiką i rozbudowaniem, ale żadne nie spowodowało mojej bezradności i nie wywołało furii - a w tych czasach wcale nie trudno wyprowadzić mnie z równowagi. Można zwracać uwagę tylko na ekstra-dodatki, takie jak twardy dysk i zdalnie sterowany stojak w Hitachi.

Każde z urządzeń uczciwie zapracowało na swoją cenę. Który wybierzemy, będzie zależało nie tylko od naszego portfela i przedstawionych faktów, ale też od czynników mniej racjonalnych, a bardziej emocjonalnych - daru przekonywania sprzedawcy, chwytliwej promocji, przywiązania do marki... a ponieważ nie ma tu rynkowych outsiderów, więc szanse są wyrównane.

PDP CZY LCD?

Przy okazji warto ustosunkować się do mitów i faktów dotyczących funkcjonalności telewizorów plazmowych. Antagoniści technologii PDP, zakochani w taniejących wciąż LCD, podkreślają, że plazmy nie nadają się do oglądania w ciągu dnia. Może i tak było, ale już nie jest. Zarówno LCD, jak i nowoczesne plazmy zdolne są do wykonywania najróżniejszych zadań.

Wszystkie przetestowane plazmy udowodniły, że również podczas oglądania w świetle dziennym kolory pozostają naturalne, czerń znakomita, rozdzielczości również nie ubywa. Wydaje się nawet, że to w nocy warunki stają się trudniejsze. Nadal widzimy znakomity kontrast, ale otaczająca telewizor najprawdziwsza czerń udowadnia,że na ekranie mogłoby teoretycznie, "na papierze", jest on w tym zakresie znacznie słabszy od Samsunga, to w rzeczywistości nie widać takiej różnicy.

Z pewnością TH-PY700P daje obraz łagodniejszy, mniej porywający, ale dzięki temu z ujmującą naturalnością pokazuje plenery, przyrodę, itp. Podobny styl świecenia prezentuje LG, który bardzo lubi pastelowe odcienie, a w dziedzinie kontrastu i dynamiki osiąga co najmniej dobre wyniki. Chociaż to kwestia gustu, 50PF95 wydaje się najładniej zaprojektowanym i najstaranniej wykonanym telewizorem z tej czwórki, co wynika nie tyle z jego ceny, wcale nie najwyższej w tej stawce, ale ze specjalnej pozycji w ofercie LG.

Pod względem wyposażenia żadnemu telewizorowi nic nie można zarzucić. Zestawy podłączeniowe są zawsze szerokie, regularnie z trzema HDMI (jedno zawsze w wejściu podręcznym), gamą innych mniej i bardziej przydatnych dzisiaj standardów, menu różni się grafiką i rozbudowaniem, ale żadne nie spowodowało mojej bezradności i nie wywołało furii - a w tych czasach wcale nie trudno wyprowadzić mnie z równowagi. Można zwracać uwagę tylko na ekstra-dodatki, takie jak twardy dysk i zdalnie sterowany stojak w Hitachi.

Każde z urządzeń uczciwie zapracowało na swoją cenę. Który wybierzemy, będzie zależało nie tylko od naszego portfela i przedstawionych faktów, ale też od czynników mniej racjonalnych, a bardziej emocjonalnych - daru przekonywania sprzedawcy, chwytliwej promocji, przywiązania do marki... a ponieważ nie ma tu rynkowych outsiderów, więc szanse są wyrównane. być jeszcze czarniej... Na takim tle czerń z LCD staje się już tylko zwykłą szarością.

Drugi problem podnoszony przez klientów to pobór mocy, dwu lub nawet trzykrotnie wyższy niż w przypadku LCD - przynajmniej tak to często wygląda "na papierze". W rzeczywistości jednak telewizor LCD pobiera stale tę samą moc, która potrzebna jest lampie oświetlającej panel, tymczasem w PDP podawana jest moc maksymalna, pojawiająca się wtedy, gdy ekran ma być kompletnie biały - co jest sytuacją raczej teoretyczną, a co najwyżej epizodyczną. Przez większą część czasu urządzenie potrzebuje o wiele mniej prądu.

Uczestniczyłem w doświadczeniu, w którym przed telewizorami, LCD i PDP, podłączone były mierniki mocy. Po kilku godzinach pracy okazało się, że pobór mocy plazmowego telewizora jest zaledwie o 13% wyższy niż LCD o tej samej przekątnej. Plazmom wytyka się też wypalanie na matrycach nieruchomych obrazów. Rzeczywiście, trzeba to przyznać, jeśli na ekranie PDP będziemy wyświetlać przez kilka dni ten sam obraz (np. z kamer monitorujących), to ślady na matrycy na pewien czas pozostaną.

Po pierwsze jednak taka sytuacja zdarza się bardzo rzadko, po drugie zaś "wypalone" ślady znikają po 1-2 dniach normalnego użytkowania. W dodatku każdy z testowanych telewizorów ma wbudowaną, automatyczną, funkcję zmieniającą minimalnie położenie nieruchomych obrazów - oczywiście w takim zakresie, w jakim ludzkie oko pozwala się "oszukać". Można więc przyjąć, że również ten problem został przez producentów plazm wyeliminowany.

LG dostarcza szeroką gamę płaskich telewizorów, zarówno plazmowych, jak i LCD, jednakowo poważnie traktując obydwie kategorie. Liczba proponowanych modeli PDP sięga dziesięciu, ale zmiany w ofercie następują tak szybko, że nawet fachowcom trudno się zorientować, z jaką generacją mają akurat do czynienia.

Przekazując do testu 50PF95, zapewniono nas, że otrzymujemy model najnowocześniejszy i uzbrojony we wszystkie technologie stosowane przez LG, w tym oczywiście matrycę o rozdzielczości 1920x1080.

W projekcie wzorniczym tego urządzenia dominuje głęboka czerń o wysokim połysku na ramce okalającej matrycę, sama powierzchnia wyświetlająca, obowiązkowo przykryta potężną taflą szkła, wydaje się przy niej zaledwie ciemnoszara.

Podręczne wejście przygotowano z prawej strony, zawiera ono przyłącza kompozyt, S-Video oraz analogowe wejście audio, czyli zestaw absolutnie podstawowy. Na tylnym panelu, w niewielkim zagłębieniu, znajduje się główny zestaw wejść, a w nim dwa HDMI. Nieopodal jest slot na kartę PCMCIA. Telewizor możemy obsługiwać bez użycia pilota, najpotrzebniejsze funkcje znalazły się w dolnej ramce matrycy w postaci podświetlanych (i oczywiście przyciskanych) ikon. Telewizor dostarczany jest wraz ze stojakiem na szafkę, uchwyt ścienny trzeba dokupić.

W tym modelu zastosowano firmową technologię LG, nazwaną XD Engine, a także starą technikę w zupełnie nowej postaci - 100 Hz. Oprócz procesorów LG najważniejszym układem do pracy nad cyfrową formą obrazu jest deinterlacer DCDi firmy Faroudja. Jasność wynosi 100 cd/m2 a kontrast osiąga 3000:1. 10-watowe zespoły głośnikowe, ulokowane po obu stronach obudowy, zdolne są, jak twierdzi producent, symulować dźwięk otaczający.

Menu nie jest rozbudowane, jednak wśród niby niewinnych opcji są takie zakręty jak aktualizacja oprogramowania czy diagnostyka działającego urządzenia. Z kolei w dziale obrazu możemy zdecydować się na regulacje podstawowe lub zaawansowane, ewentualnie włączyć tryb XD, w którym pełną mocą pracuje wymyślona przez LG technologia. Nie trzeba jednak koniecznie zajmować się regulowaniem, można jedynie wybrać jeden z trybów zaproponowanych przez producenta: dynamiczny, standardowy lub łagodny.

O ile tych wyborów jest niezbyt wiele, to pod względem liczby i rodzaju aspektów mamy prawdziwe szaleństwo: specjalny, pełny, oryginalny, 4:3, 16:9, 14:9, zoom 1 i zoom 2. Interesująco prezentuje się opcja, w której przełączamy telewizor na tryb współpracy z projektorem - nazywa się to XGA i rzeczywiście pozwala lepiej dopasować rozdzielczość komputera do możliwości matrycy telewizora.

Pilot również został pokryty połyskującym, czarnym lakierem, dobrze daje sobie radę nie tylko z telewizorem, ale też z odtwarzaczem DVD i magnetowidem tej samej marki, uniwersalny więc nie jest.

Obraz

Charakterystyczną cechą obrazu z LG jest spokój i łagodność. 50PF95 nadaje barwom lekko pastelowe, delikatne odcienie, przez co obraz wydaje się odrobinę lżejszy, mniej agresywny, jeżeli porównamy go bezpośrednio do konkurentów. Naturalność samej kolorystyki nie cierpi jednak na tym zauważalnie, na zielonym i niebieskim trudno wychwycić jakiekolwiek uchybienia, jedynie czerwony wydaje się mniej nasycony.

Właśnie charakter czerwonego ma największy wpływ na subiektywne odczucie delikatności obrazu. Taki spokój doskonale łączy się z wysokim kontrastem, którym bez wątpienia urządzenie może się chwalić. Biel pogodziła śnieżną przejrzystość z neutralną kredowością. Najbardziej spektakularny jest jednak czarny, którego głębia potwierdza wysoki kontrast deklarowany przez producenta. Czarny i biały wreszcie znakomicie współgrają, a rozciągająca się między nimi paleta szarości jest znakomita.

Na pierwszym planie widzimy zdecydowane postacie i wyraźnie narysowane rzeczy, informacje z dalszej perspektywy pokazywane są "fizjologicznie", stopniowo tracąc ostrość. Jakkolwiek można ponarzekać na brak klinicznej analityczności, trudno jednak nie uznać, że jest to bardzo naturalny i na dłuższą metę wygodny dla oka sposób prezentacji. Dynamika jest dobra, choć nie porywająca, też wpisująca się w klimat uspokojenia i uplastycznienia, a nie wyostrzenia.

Grzegorz Rogóż