NAD C355BEE

Jedną z silnych stron audio jest jego wielokierunkowość. Nie ma jednego kanonu, obowiązującego schematu, eksperymenty są w cenie. Wprawdzie z biegiem czasu wypracowano ogólne zasady określonych koncepcji, jest ich jednak na tyle dużo, a założenia są na tyle elastyczne, że każde urządzenie audio, o ile tylko jego projektantowi nie zabraknie odrobiny inwencji, może pokazać własny charakter.

Ograniczeniem dla tej inwencji jest oczywiście budżet, trudno wprowadzać zaawansowane i kosztowne rozwiązania do produktów niskobudżetowych. Konstrukcje dzielone na preamp i końcówkę, wzmacniacze lampowe, wzmacniacze cyfrowe (te prawdziwe...), zbalansowane (od wejścia do wyjścia, a nie tylko z gniazdami XLR...) itp. to technika dostępna za znacznie więcej niż 2000 zł...

A jednak - jak się okazuje, kawalerska fantazja i chińska produkcja potrafią sprowadzić takie urządzenia na zaskakująco niskie pułapy cenowe. Stąd w przedstawionym teście miniaturowy dzielony Pro-Ject, elegancki lampowy Xindak i "dual mono" Advace Acoustic. Takie "osiągnięcia" nie oznaczają jednak, że typowe tranzystorowe integry ze swoimi parametrami i brzmieniem zostają w tyle - zwłaszcza gdy pochodzą od takich mistrzów niedrogiej amplifikacji, jak Arcam i NAD.

Stwierdzenie, że oto pojawiły się bardzo udane urządzenia brzmi banalnie, wręcz podejrzanie, nawet ten samokrytyczny komentarz trąci taniochą, ale naprawdę nie trąci nią kilka wzmacniaczy, będących prawdziwymi bohaterami tego testu. Domniemaną rolą podsumowania jest wskazanie tego jednego, jedynego najlepszego, co w tym przypadku też byłoby teoretycznie możliwe, a jednak okazałoby się wyjątkową niezręcznością wobec pozostałych. No dobrze, powiedzmy tak: teoretycznie najlepszy jest NAD C355BEE, Arcam FMJ A18 depcze mu po piętach i w niektórych aspektach brzmienia nawet uzyskuje przewagę. NAD jest silny, dynamiczny, uniwersalny, Arcam ma wyjątkową w tej klasie cenowej umiejętność budowania sceny.

Ale nie można listy faworytów ograniczyć do tej dwójki. Wzmacniacze Advance'a i Xindaka mają jeszcze mocniej zaznaczone cechy charakterystyczne, jednak właśnie takie cechy i możliwości można spotkać się wśród egzotycznych wzmacniaczy za kilka razy wyższą cenę! Wystarczy sięgnąć do testu "Głęboki dźwięk z głębokiej niszy" z numeru 5/2008, gdzie wystąpiło również pięć wzmacniaczy, ale w cenach bliskich 10 000 zł i niektóre z nich wyglądałyby dość blado przy naszych tuzach...

MAP-105 to najambitniejsza konstrukcja tego testu, z zewnątrz i od wewnątrz wyglądająca imponująco, a parametrami i brzmieniem wcale nie zdradzająca, że to tylko pozory. Najwyższa moc w tym teście, bardzo ciekawe charakterystyki zniekształceń (to nie żart - fizjologicznie korzystna przewaga parzystych, stabilny poziom THD+N w szerokim zakresie mocy), dźwięk bogaty, pięknie nasycony... jak z dobrej i mocnej lampy.

Ale konstrukcją lampową jest MT-1 Xindaka i jego jakość to nie mniejsza niespodzianka w swojej klasie: za tak małe pieniądze udało się zrobić po prostu rzetelne, sprawne urządzenie. Że nie hi-endowe? Niejeden "hi-endowy" (bo znacznie droższy?...) wzmacniacz może się wstydzić swoich słabości na tle Xindaka, który wychodzi obronną ręką praktycznie w każdym pomiarze i próbce muzycznej.

Dopiero pomysł Pro-Jecta, aby zbudować wzmacniacz dzielony w pudełkach niewiele większych od paczki papierosów musiał się skończyć poważniejszymi kompromisami, chociaż pewnie wszystkie założone cele zostały osiągnięte. Jak na taniutki wzmacniacz w klasie D wyniki laboratoryjne są całkiem dobre (trzeba tu miejscami przykładać podobnie ulgową miarę, jak w przypadku wzmacniaczy lampowych), dźwięk ma klimat... fascynujące jest, że takie cosik tak gra, chociaż konkurentów swoim dźwiękiem nie pobije. Jest wybór, więc audiofil tak czy inaczej ma kłopot.

Wojciech Pacuła

Nadwzmacniacz

Testowany już w Audio wzmacniacz C315BEE pozostawił po sobie znakomite wrażenie. W ramach nowej serii dostępna jest już dwukrotnie droższa konstrukcja C355BEE. Powtarzające się litery BEE oznaczają Bjorna Erika Edvardsena, odpowiedzialnego obecnie za główną część oferty NAD-a. Taka symbolika ma oczywiście cele promocyjne, sugerując nam osobiste zaangażowanie autorytetu.

Front NAD C355BEE polakierowano na czarno, ale mimo odejścia od firmowej szarości główne rysy firmowej linii stylistycznej pozostały bez zmian. Na ten widok kobiety niezawodnie wywracają oczami. Przyciskami zgromadzonymi po lewej stronie uaktywniamy dwie pary wyjść głośnikowych (A i B) oraz wejścia liniowe (aż siedem), z których dwa to pętle magnetofonowe.

Pośrodku ulokowano z kolei coś, bez czego współczesny wzmacniacz obyć się nie może: stereofoniczne gniazdo minijack, do którego wpinamy urządzenia przenośne (MP3). Jest też gniazdo słuchawkowe - duży jack. Z prawej strony mamy pokrętła regulacji barwy (sygnał może je ominąć), balansu oraz wzmocnienia.

Minijack sygnalizował, że żyjemy w XXI wieku. Na tylnej ściance przypomina o tym gniazdo RS232, pozwalające wpiąć NAD-a w systemy kierowane sterownikami komputerowymi (np. Crestron), czego dotąd w tak tanich produktach nie stosowano. Jest również wejście dla zewnętrznego czujnika podczerwieni oraz dwa triggery, np. dla zewnętrznej końcówki mocy.

Obok rzędu gniazd RCA dla siedmiu źródeł jest wyjście z przedwzmacniacza i wejście na końcówkę, połączone opcjonalną zworą. W gniazdach głośnikowych można zamocować banany, widełki lub gołe kable.

Chassis urządzenia jest naprawdę sztywne, a to dlatego, że za ścianką przednią jest druga, stalowa płyta, odgradzająca układy audio od DSP zarządzających wzmacniaczem. A mają co robić, ponieważ wzmacniacz wyposażono w układy zabezpieczające oraz w odłączalny układ Soft Clipping, który nie dopuszcza do przesterowania wzmacniacza.

Wewnątrz NAD C355BEE mamy typowy dla NAD-a montaż, z jedną dużą płytką drukowaną o charakterystycznym, niebieskim kolorze. Wejścia przełączane są w hermetycznych przekaźnikach, po których sygnał trafia do przedwzmacniacza - to układ z tranzystorami na wejściu, pracującymi w klasie A. Z czarnego potencjometru Alpsa sygnał trafia do układu końcówki mocy z dwoma komplementarnymi parami tranzystorów. Ich radiator chroni jednocześnie przed promieniowaniem elektromagnetycznym z zasilacza, który oparto o średniej wielkości transformator toroidalny. Partnerują mu dwa duże kondensatory (po 22 000 mikro) z logo NAD-a.

Odsłuch

Najnowszy wzmacniacz NAD-a nie zmienia firmowego kursu. Wyraźnie postawiono na aspekt dynamiczny, na umiejętność radzenia sobie z trudnym obciążeniem, unikanie kompresji, utrzymanie rozmachu i oddechu. Bez wątpienia ten wzmacniaczyk, przecież niedrogi, napędzi w zasadzie dowolne kolumny, byle miały więcej niż 80 dB efektywności a ich impedancja nie schodziła poniżej 2 omów. Słuchałem elektronicznej muzyki z najnowszej płyty Téo&Téa Jeana Michela Jarre'a, gdzie dynamika jest bardzo dobra a zjazdy na basie bardzo efektowne, o ile wzmacniacz i kolumny dają sobie z nimi radę.

W wydaniu NAD-a mamy jeszcze mocne uderzenia blach i wielowarstwowość dźwięków tła. Chyba jeszcze nigdy wcześniej moc nie była tak tania, jak tutaj. Dobra moc, bo oprócz brutalnej siły, co jest nieco akcentowane mocniejszym wyższym basem, mamy w brzmieniu tego urządzenia wiele naturalnej energii i rozmachu. Energia to "znak towarowy" NAD-a, stawiany na każdym rodzaju muzyki. Świetnie zgrało się to z luzem, z jakim Rudy Van Gelder zarejestrował krążek Califormia Dreaming Wesa Montgomery'ego. NAD pokazał ten kierunek bez zadyszki, momentalnie wpasowując się w klimat takiego grania.

NAD znany jest z tego, że gra dobrze właściwie ze wszystkim, co do niego podepniemy. Z NAD C355BEE jest jednak trochę inaczej. Żeby w pełni wykorzystać jego zalety, a słabsze strony zmarginalizować, trzeba się trochę rozejrzeć. Wynika to z mocnej góry i wyższej średnicy. Są kolumny, które dołożą tu drugie tyle od siebie i w sumie będzie już za wiele tego dobrego, wspaniała energetyczność NAD-a pokaże swoje mniej przyjazne oblicze. Ale ponieważ pod względem elektrycznym NAD poradzi sobie praktycznie z każdymi głośnikami, więc mamy w czym wybierać.

Scena dźwiękowa jest dość szeroka, jednak nie można mówić o specjalnej głębi czy separacji poszczególnych planów. Pod tym względem nie gorzej radził sobie model C315BEE. Wokale pokazywane są mocno, w pierwszej linii a mimo to dobrze brzmią z NAD-em płyty komercyjne. Too Madity czy Courage Pauli Cole to było po prostu wspaniałe, mocne granie. Energia wygrała.

Wojciech Pacuła