Philips HTS6600

Jeśli miałbym wymienić urządzenie, które sprawi najmniej problemów po przyjściu z nowym zakupem do domu, to wskazałbym na Yamahę (choć pod warunkiem, że jakiś odtwarzacz już mamy). Długaśnemu, ale bez silnie zaznaczonego stylu wzorniczego urządzeniu, wystarczy szerokie miejsce pod telewizorem, na półce lub na ścianie i asysta źródła sygnału. Uruchomienie systemu dzięki automatycznym procedurom jest banalnie proste, wszystko działa od pierwszej chwili - i to z dobrym akustycznie skutkiem.

Projektor Denona kosztuje tyle samo. DHT-FS3 nie dorównuje YSP-3000 pod względem łatwości instalacji, gdyż system trzeba skonfigurować ręcznie, nie potrafi też posługiwać się sygnałami wizyjnymi (jeśli ktoś chciałby zbudować mini centralkę dla kilku źródeł), ale ma nad Yamahą przewagę w postaci subwoofera, który znacznie zwiększa możliwości w zakresie basu, w kinie jednak istotne.

Oryginalną koncepcją błysnął Philips, zadbano o łatwość połączeń, kodując wszystkie kabelki kolorami i różnicując wtyki. HTS6600 ma oryginalny wygląd, który łatwo polubić, podobnie jak dźwięk. Estetyka, funkcjonalność, w sumie bardzo miła rzecz, którą polubimy od pierwszego kontaktu.

Większego trudu wymaga zaprzyjaźnienie się z HS250 Harmana Kardona. Najpierw wyjęcie wszystkich opakowań ze zbiorczego pudła, a potem skręcenie tego w jedną całość wymaga sporo zacięcia, tylko majsterkowicze z radością powitają śrubki i wsporniczki. Potem czeka jeszcze zderzenie z mało przyjazną instrukcją obsługi, ale jeśli dobiegniemy do mety, zostaniemy nagrodzeni dźwiękiem, o którym konkurencja może tylko pomarzyć. A w komplecie jest także stacja dokująca dla iPoda.

Na koniec niekonwencjonalny Pioneer, który może zmieniać oblicza poprzez dużą dowolność ustawienia aż sześciu dostępnych satelitek. Czy skłoni to właściciela do przejścia z czasem z początkowej, łatwej konfiguracji 2.1, na pełny system 5.1? Nie sądzę, a to dlatego, że Pioneer znakomicie radzi sobie właśnie w układzie z głośnikami z przodu.

Dużym atutem LX60 jest też jeden z najlepszych dostępnych w ogóle rejestratorów DVD, uzupełnienie dowolnego innego systemu o tego typu urządzenie wiązałoby się ze znacznym wydatkiem. DVD Pioneera oferuje także najlepszą jakość obrazu.

Gdy zewsząd płynie oszustwo

Philips ma na swoim koncie kilka wynalazków bardzo istotnych dla rozwoju branży AV. Choć przełomu rangi kasety magnetofonowej nie udało się już powtórzyć, to na każdym niemal kroku widać innowacyjność i kreatywność tego giganta współczesnej elektroniki.

Katalog Philipsa nie jest zapełniony wielką liczbą systemów 5.1, lecz coraz częściej pojawiają się w nim alternatywne propozycje. Philips świetnie radzi sobie w temacie projektorów dźwiękowych (test jednego z nich opublikowaliśmy w numerze 10/2007), inną propozycją wykorzystującą wirtualny dźwięk przestrzenny jest zestaw 2.1 HTS6600.

Hasłem przewodnim jest tutaj Ambisound, który powstał jako analogia do innego wynalazku Philipsa, związanego z obrazem - mowa o Ambilight, efektownym podświetleniu za telewizorem. Technologia Ambisound dba o wytworzenie realistycznych efektów przestrzennych.

Wszystkie elementy HTS6600 wykonano według charakterystycznej linii wzorniczej - czarne obudowy otaczają srebrne ramki, a lekkości dodają okrągłe podstawki. W jednostce centralnej umieszczono odtwarzacz DVD (obsługuje wszystkie pokrewne formaty wraz z DivX-em, MP3 i oczywiście CD), system dekoduje standardy Dolby Digital, DTS i Dolby ProLogic II. Mechanizm pozbawiony typowej szuflady czy szczeliny chroniony jest częścią przedniego panelu, odsuwanego na bok po naciśnięciu odpowiedniego klawisza.

Jednostka centralna wydaje się odtwarzaczem, gdyż z tyłu znajdują się przede wszystkim wyjścia wideo (standardy komponent, Scart, ale także HDMI z sygnałami 1080i); można by podejrzewać, że HTS6600 nie potrafi przyjąć żadnych zewnętrznych sygnałów audio. To jednak nie prawda, gdyż audio niemal w całości przeniesiono do subwoofera. Tam więc znajdziemy parę analogowych RCA, wejście cyfrowe elektryczne, a nawet gniazda antenowe - w obudowie subwoofera mieści się w zasadzie podstawowy amplituner.

Dwa interesujące dodatki jednostki głównej to port USB do współpracy np. z przenośnymi odtwarzaczami MP3 (analogowo empetrójkę można podłączyć także przez wejście mini-jack), oraz złącza dla stacji dokującej do iPoda oraz firmowych odtwarzaczy serii GoGear.

Zespoły głośnikowe mają interesującą, dwukomorową obudowę. W sekcji górnej umieszczono sześć przetworników, w sekcji dolnej kolejne dwa - wszystkie to jednostki szerokopasmowe o średnicy 5 cm. Nie jest obojętne, którą kolumnę ustawimy z prawej, a którą z lewej strony, są one zresztą wyraźnie oznaczone, cztery przetworniki powinny promieniować w kierunku ścian bocznych pomieszczenia.

Podział funkcji wszystkich elementów wygląda w sposób dość złożony i nietypowy, ale podłączenie systemu jest banalnie proste, sprowadza się do wpięcia trzech przewodów, kable głośników są kodowane kolorami, wielożyłowy przewód łączy jednostkę centralną z subwooferem, który jest jedynym elementem wymagającym zasilania.

Przed rozpoczęciem pierwszego kinowego seansu trzeba uruchomić menu, na szczęście mamy czytelne OSD, a zestaw opcji nie jest zbyt złożony. Tuż po włączeniu zasilania (przy pierwszym uruchamieniu systemu), na ekranie pojawia się stosowna plansza informująca o konieczności przeprowadzenia wstępnej konfiguracji.

Brzmienie

System Ambisound działa w dwóch bazowych konfiguracjach, muzycznej oraz filmowej, dzięki obecności formatu Dolby ProLogic II można sobie trochę poeksperymentować.

Brzmienie w typowym stereo opiera się na silnej średnicy, wyrazistej i ani trochę nie zaokrąglanej. System gra bardzo bezpośrednio, z wyeksponowanym pierwszym planem. Skraje pasma nie starają są dominować, chwilami są wręcz maskowane. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, by tę sytuację zmienić. Uruchomienie Ambisound prowadzi nie tylko do uzyskania lotności i przestrzeni, zapewnia też większą swobodę dla subwoofera, który śmielej wypełnia pokój basem.

Więcej dzieje się na górze pasma. Tam, gdzie odważniejsze niskie i wysokie tony wpływają dodatnio na żywiołowość i dynamikę, do czarów Ambisound nie trzeba długo się przekonywać. Dźwięki wypełniają przestrzeń i kreują całkiem wiarygodne efekty. Przy czym nie jest tracona wyrazistość i plastyczność pierwszego planu, który skupia najważniejsze wydarzenia niczym szkło powiększające, przykuwając uwagę do dialogów, pozostawiając całą sforę szczegółów trochę z tyłu.

Radosław Łabanowski