Samsung PS-50P96FD

Różnice cenowe pomiędzy przetestowanymi telewizorami nie są przerażające, mimo to najdroższy i najnowszy okazuje się najlepszym, chociaż najtańszy wcale nie jest najsłabszym. Hitachi P50XR01 to jakość obrazu, wyposażenie i funkcjonalność - o ile więc stać nas na odbiornik w tej cenie, to nie ma się nad czym zastanawiać. Jedno zdanie o charakterze - nasycony, mocny, gęsty. Żywy, może nawet jeszcze bardziej analityczny i dynamiczny obraz prezentuje Samsung; PS-50P96FD ma jednak tak bogaty zakres regulacji, że możemy za jego pomocą uzyskać bardzo różne efekty - a w teście sprawdziliśmy tylko małą ich część.

Doskonały kontrast jest najlepszym oparciem dla różnych opcji, pod tym względem świetnie zaprezentował się również Panasonic, i choć teoretycznie, "na papierze", jest on w tym zakresie znacznie słabszy od Samsunga, to w rzeczywistości nie widać takiej różnicy. Z pewnością TH-PY700P daje obraz łagodniejszy, mniej porywający, ale dzięki temu z ujmującą naturalnością pokazuje plenery, przyrodę, itp.

Podobny styl świecenia prezentuje LG, który bardzo lubi pastelowe odcienie, a w dziedzinie kontrastu i dynamiki osiąga co najmniej dobre wyniki. Chociaż to kwestia gustu, 50PF95 wydaje się najładniej zaprojektowanym i najstaranniej wykonanym telewizorem z tej czwórki, co wynika nie tyle z jego ceny, wcale nie najwyższej w tej stawce, ale ze specjalnej pozycji w ofercie LG.

Pod względem wyposażenia żadnemu telewizorowi nic nie można zarzucić. Zestawy podłączeniowe są zawsze szerokie, regularnie z trzema HDMI (jedno zawsze w wejściu podręcznym), gamą innych mniej i bardziej przydatnych dzisiaj standardów, menu różni się grafiką i rozbudowaniem, ale żadne nie spowodowało mojej bezradności i nie wywołało furii - a w tych czasach wcale nie trudno wyprowadzić mnie z równowagi. Można zwracać uwagę tylko na ekstra-dodatki, takie jak twardy dysk i zdalnie sterowany stojak w Hitachi.

Każde z urządzeń uczciwie zapracowało na swoją cenę. Który wybierzemy, będzie zależało nie tylko od naszego portfela i przedstawionych faktów, ale też od czynników mniej racjonalnych, a bardziej emocjonalnych - daru przekonywania sprzedawcy, chwytliwej promocji, przywiązania do marki... a ponieważ nie ma tu rynkowych outsiderów, więc szanse są wyrównane.

PDP CZY LCD?

Przy okazji warto ustosunkować się do mitów i faktów dotyczących funkcjonalności telewizorów plazmowych. Antagoniści technologii PDP, zakochani w taniejących wciąż LCD, podkreślają, że plazmy nie nadają się do oglądania w ciągu dnia. Może i tak było, ale już nie jest. Zarówno LCD, jak i nowoczesne plazmy zdolne są do wykonywania najróżniejszych zadań.

Wszystkie przetestowane plazmy udowodniły, że również podczas oglądania w świetle dziennym kolory pozostają naturalne, czerń znakomita, rozdzielczości również nie ubywa. Wydaje się nawet, że to w nocy warunki stają się trudniejsze. Nadal widzimy znakomity kontrast, ale otaczająca telewizor najprawdziwsza czerń udowadnia,że na ekranie mogłoby teoretycznie, "na papierze", jest on w tym zakresie znacznie słabszy od Samsunga, to w rzeczywistości nie widać takiej różnicy.

Z pewnością TH-PY700P daje obraz łagodniejszy, mniej porywający, ale dzięki temu z ujmującą naturalnością pokazuje plenery, przyrodę, itp. Podobny styl świecenia prezentuje LG, który bardzo lubi pastelowe odcienie, a w dziedzinie kontrastu i dynamiki osiąga co najmniej dobre wyniki. Chociaż to kwestia gustu, 50PF95 wydaje się najładniej zaprojektowanym i najstaranniej wykonanym telewizorem z tej czwórki, co wynika nie tyle z jego ceny, wcale nie najwyższej w tej stawce, ale ze specjalnej pozycji w ofercie LG.

Pod względem wyposażenia żadnemu telewizorowi nic nie można zarzucić. Zestawy podłączeniowe są zawsze szerokie, regularnie z trzema HDMI (jedno zawsze w wejściu podręcznym), gamą innych mniej i bardziej przydatnych dzisiaj standardów, menu różni się grafiką i rozbudowaniem, ale żadne nie spowodowało mojej bezradności i nie wywołało furii - a w tych czasach wcale nie trudno wyprowadzić mnie z równowagi. Można zwracać uwagę tylko na ekstra-dodatki, takie jak twardy dysk i zdalnie sterowany stojak w Hitachi.

Każde z urządzeń uczciwie zapracowało na swoją cenę. Który wybierzemy, będzie zależało nie tylko od naszego portfela i przedstawionych faktów, ale też od czynników mniej racjonalnych, a bardziej emocjonalnych - daru przekonywania sprzedawcy, chwytliwej promocji, przywiązania do marki... a ponieważ nie ma tu rynkowych outsiderów, więc szanse są wyrównane. być jeszcze czarniej... Na takim tle czerń z LCD staje się już tylko zwykłą szarością.

Drugi problem podnoszony przez klientów to pobór mocy, dwu lub nawet trzykrotnie wyższy niż w przypadku LCD - przynajmniej tak to często wygląda "na papierze". W rzeczywistości jednak telewizor LCD pobiera stale tę samą moc, która potrzebna jest lampie oświetlającej panel, tymczasem w PDP podawana jest moc maksymalna, pojawiająca się wtedy, gdy ekran ma być kompletnie biały - co jest sytuacją raczej teoretyczną, a co najwyżej epizodyczną. Przez większą część czasu urządzenie potrzebuje o wiele mniej prądu.

Uczestniczyłem w doświadczeniu, w którym przed telewizorami, LCD i PDP, podłączone były mierniki mocy. Po kilku godzinach pracy okazało się, że pobór mocy plazmowego telewizora jest zaledwie o 13% wyższy niż LCD o tej samej przekątnej. Plazmom wytyka się też wypalanie na matrycach nieruchomych obrazów. Rzeczywiście, trzeba to przyznać, jeśli na ekranie PDP będziemy wyświetlać przez kilka dni ten sam obraz (np. z kamer monitorujących), to ślady na matrycy na pewien czas pozostaną.

Po pierwsze jednak taka sytuacja zdarza się bardzo rzadko, po drugie zaś "wypalone" ślady znikają po 1-2 dniach normalnego użytkowania. W dodatku każdy z testowanych telewizorów ma wbudowaną, automatyczną, funkcję zmieniającą minimalnie położenie nieruchomych obrazów - oczywiście w takim zakresie, w jakim ludzkie oko pozwala się "oszukać". Można więc przyjąć, że również ten problem został przez producentów plazm wyeliminowany.

Menu jest bardzo interesujące pod względem kolorystyki i grafiki, kolory i opisy są miłe dla oczu, napisy wyraźne, a reakcje na komendy z pilota natychmiastowe. Urządzenie można szybciutko dopasować do domowych wymagań, posługując się wersją p&p.

Wchodząc w bardziej zaawansowane opcje, można zmieniać rodzaje wyświetlanego obrazu, parametry kolorów, aspekty bądź zagłębić się w bardziej wyrafinowanych możliwościach, takich jak kontrast dynamiczny, gamma, uwydatnienie, krawędzi, balans bieli czy redukcja szumów. Mamy szansę na osiągnięcie bardzo dobrych rezultatów, trzeba jednak na te działania poświęcić sporo czasu, wypróbowując wiele rodzajów materiału filmowego.

Możliwości manewrowania dźwiękiem również są spore, wśród nich znajduje się korektor obejmujący kilka podzakresów częstotliwości. Głośniki telewizora mogą także pracować w systemie wielokanałowym jako kanał centralny. Za imitację dźwięku dookólnego odpowiada system SRS TruSurround.

To tylko drobna część możliwości, którymi dysponuje ten telewizor, wiele opcji zostało w nim rozłożonych na części pierwsze i podanych do weryfikacji użytkownika - możemy nawet precyzyjnie, w kilku wersjach, regulować czas włączania i wyłączania telewizora. Oczywiście ważniejsze są funkcje dotyczące jakości (choćby rozdzielczości, trybu funkcjonowania HDMI czy ochrony przed wypalaniem matrycy).

Pilot jest niepozorny, ale sprawuje się świetnie, tym bardziej że zapamiętane kody pozwalają na obsługę wielu urządzeń innych marek.

Obraz

Samsung chwali się ogromną liczbą odcieni szarości (262 144), co prawda użytkownikowi trudno je policzyć, ale ich wielka skala i wysoki kontrast są widoczne w czytelności najdrobniejszych szczegółów. Nawet bardzo jasnoszara barwa, zbliżona do bieli, kryje w sobie różnice, których wcześniej nie byliśmy w stanie podejrzeć. Dołożenie do tego kolorów nie powoduje konfuzji, nadal wszystko jest na swoim miejscu, zrównoważone i dokładne, a pikselizacja zupełnie niewidoczna - wykorzystano więc w pełni dobrodziejstwo wysokiej rozdzielczości.

Charakter kolorów jest tym razem ekspresyjny. Zimna i spokojna pozostaje tylko zieleń, natomiast niebieski i czerwony zostały z lekka podrasowane i rozświetlone. Elementy, w których wspomniane kolory mają duży udział, wydają się więc bardziej operatywne, szybsze, mocniejsze niż reszta. A ponieważ czerwony i niebieski spotykamy bardzo często, więc cały obraz staje się ekspansywny.

Owa struktura kolorów nałożona na dużą dynamikę, którą równie ż dysponuje telewizor, daje imponujące efekty, zwłaszcza podczas oglądania animacji i filmów akcji, trochę mniej przekonujące jest odtworzenie spokojnych plenerów, ale o zmęczeniu też nie może być mowy.

Grzegorz Rogóż