Pierwotnie wydany w 2005 roku album "Powstanie Warszawskie" osiągnął sukces, jakiego z pewnością nikt się nie spodziewał, a już na pewno nie sam zespół. Pozwolił płockiej grupie na szersze zaistnienie w świadomości słuchaczy, otworzył drogę do kariery.

Nie przypuszczałem, że usłyszę naśladowców stołecznego Tides From Nebula, ale jak widać, myliłem się. Co prawda możliwe, że punkt odniesienia, jakim jest tu dla mnie zespół Adama Karbowskiego, to tylko mój wymysł, ale nie sposób odmówić zarówno brytyjskiemu Eschar, jak i TFN punktów wspólnych.

Szczerze przyznam, że przed włożeniem do odtwarzacza płyty "Inside / Outside" zespołu Lecter nie miałem pojęcia, czego się spodziewać. Nigdy wcześniej nie dotarły do moich uszu dźwięki sygnowane tą nazwą, więc była to dla mnie podróż w nieznane i to bardzo udana... 

Trudno uwierzyć, że w przyszłym roku minie dekada od momentu, kiedy The Mars Volta rozpoczęło igranie z moją wyobraźnią jedną z najbardziej kreatywnych płyt tego wieku "De-Loused In The Comatorium". I choć na szóstej studyjnej płycie kontynuują obraną ostatnio ścieżkę uproszczeń w swojej muzyce, nadal jest to prog-rock i to wyższych lotów, niż to było w przypadku dwóch ostatnich prób.

Bardzo popularna w latach 80. Cyndi Lauper sprzedała w sumie ponad 60 milionów płyt, a swego czasu porównywano ją z Madonną. W ostatniej dekadzie nie wiodło jej się już tak dobrze, słuchacze wręcz o niej zapomnieli. Przypomniała o sobie udanym, nominowanym do Grammy albumem "Memphis Blues".

Najnowsze dzieło zespołu, w którym pojęcie "stały skład" jest oksymoronem, to dwie płyty podzielone na trzy akty historii o upadku człowieka. Muzycy, czerpiący z najróżniejszych środowisk i źródeł inspiracji, stworzyli konceptualną płytę o naprawdę wyjątkowym charakterze.

O tym, że rozbrat z macierzystym zespołem nie zawsze wychodzi na zdrowie, przekonała się Dolores O`Riordan. Dwie solowe płyty, którymi próbowała podbić popowy rynek, okazały się komercyjną porażką. Po 10 latach zrozumiała, że jej miejsce jest u boku The Cranberries, jednej z najwspanialszych grup, jakie wydała Irlandia.

Kora w swoim dorobku ma już kilka solowych płyt, ale na każdej z nich, nie wiedzieć czemu, próbowała odciąć się od maanamowych korzeni. A przecież jej głos i sposób śpiewania zawsze będą nam się kojarzyć z tym krakowskim bandem.

Lubię się miło zaskoczyć. Co prawda komercyjny pop-rock z elementami indie rocka to nie do końca moja broszka, ale coś czuję, że gdyby nie kontakt zespołu z moją osobą, mógłbym przeoczyć dobrze rokujących artystów.