Coraz częściej mam problem z określeniem stylistycznym wokalistek, bo rzadko która porusza się w obrębie jednego stylu. Ale jak chórem twierdzą artyści, style są dla krytyków i sprzedawców, żeby mogli włożyć płytę w odpowiednią przegródkę. Z Rayą Yarbrough będą mieli problem - jak ja.
Coraz częściej mam problem z określeniem stylistycznym wokalistek, bo rzadko która porusza się w obrębie jednego stylu. Ale jak chórem twierdzą artyści, style są dla krytyków i sprzedawców, żeby mogli włożyć płytę w odpowiednią przegródkę. Z Rayą Yarbrough będą mieli problem - jak ja.
Śpiewa pop z jazzowym, a czasem bluesowym feelingiem. W tle słychać raz jazzowy zespół, to znowu grupę reggae, a nawet klasyczny kwartet smyczkowy. Taki eklektyzm odpowiada debiutującej wokalistce i, co ważne, dobrze się w nim czuje. Jej głos ma ujmującą, subtelną barwę, słychać dobre przygotowanie techniczne. Teraz wystarczy włożyć tylko serce, tchnąć ducha i mamy nową gwiazdę. Czy rzeczywiście?
Raya Yarbrough, tak jak Esperanza Spalding, stoi na początku drogi. Ma ciekawy repertuar, profesjonalnie wyprodukowany album, ale brakuje mi w jej śpiewie czegoś oryginalnego, co zmusi mnie do wysłuchania całej płyty z zainteresowaniem. Gdyby tak zrobiła odważny krok w stronę jazzu, przyklasnąłbym jej.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
