To zaledwie osiem utworów i niecałe pół godziny muzyki, która ucieszy wszystkich kochających piosenki z poetycki tekstami. Ich autorem jest jego stały współpracownik Sławek Wolski (współpracuje także z Renatą Przemyk).
Dzięki interpretacjom Mariusza Lubomskiego nabierają one szczególnego znaczenia, wzruszają i skłaniają do refleksji. Ich nieśpieszny charakter podkreśla jazzująca muzyka z fortepianem, gitarą akustyczną, kontrabasem i szurającymi pałeczkami perkusji. Z rzadka pojawiają się tylko budujące barwniejsze tło elektroniczne akcenty ("Feromony") czy żwawszy funkowy rytm ( "W tym sęk").
Nie zmienia to jednak charakteru całego albumu lokującego się gdzieś między egzystencjalnym smutkiem a optymistycznym uśmiechem. Mariusz Lubomski śpiewa z lekkością i aktorskim wyczuciem, płynnie przechodząc od melodyjnego wokalu do melorecytacji, a nawet do scata w utworze "Średniowieczność".
"Nieszkolony głos, mało znana twarz, repertuar ambitny nie dla mas" – śpiewał kiedyś artysta. Lata mijają, a on wciąż pozostaje wierny tej idei. I wciąż potrafi zachwycić.
Mystic
