W październiku 2019 r. Zbigniew Preisner obchodził 40-lecie pracy artystycznej, świętując specjalnym koncertem w Krakowie. – "Od końca lat 70. wykonuję najpiękniejszy zawód świata, zrozumiały wszędzie, który nie potrzebuje tłumacza" - powiedział kompozytor.
Miałem w życiu ogromne szczęście; najpierw poznałem Piotra Skrzyneckiego i występowałem w jego Piwnicy pod Baranami, tam znalazł mnie Krzysztof Kieślowski i przez 9 lat napisałem muzykę do jego 17 filmów. Te filmy wypromowały moją muzykę. A potem koncerty, filmy i tak minęło 40 lat".
Szczególną pozycję w jego twórczości zajmują kompozycje niefilmowe, choć jak wszystkie dzieła – sugestywnie ilustracyjne: "Requiem dla mojego przyjaciela", "10 łatwych utworów na fortepian", "Twilight" na fortepian solo i najnowszą "Melodies Of My Youth".
Jak podpowiada tytuł płyty, prostymi w formie utworami Zbigniew Preisner powraca do lat młodości. Album nagrano w jego wiejskim domu, a przy fortepianie usiadł Dominik Wania, dla którego była to już druga sesja z Preisnerem po "Twilight".
W przestrzeń wykreowaną przez kompozycje i nastrojową grę pianisty wspaniale wpisał się niesamowity, to kojący, to przejmujący głos Lisy Gerrard, znanej z duetu Dead Can Dance. Niezwykła to muzyka, przyciąga jak magnes i pozostawia w głębokiej zadumie.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
