Jeden z najbardziej utalentowanych kompozytorów muzyki współczesnej, Islandczyk Jóhann Jóhannsson, zmarł nagle 9 lutego 2018 r. w wieku 48 lat. Przyczyna śmierci nie została podana do wiadomości. Za jego życia ukazało się tylko dziesięć albumów z oryginalną muzyką i dziesięć soundtracków.
Za muzykę do filmu "Teoria wszystkiego" Johann Johansson otrzymał Złoty Glob i był nominowany do Oscara. Ostatni album "Orphee" wydała wytwórnia Deutsche Grammophon i ona wznowiła pierwszą płytę islandzkiego geniusza minimalizmu "Englabörn" po remasteringu. Na drugiej płycie albumu znalazły się niepublikowane nagrania Jóhannssona i wariacje innych muzyków na temat jego twórczości.
"Englabörn" ukazał się w 2002 r. wydany przez brytyjską firmę Touch, a potem wznowiony przez wytwórnię 4AD, która wydała także dwa inne albumy Jóhanna. "Englabörn" zawiera muzykę napisaną do sztuki Havara Sigurjónssona na kwartet smyczkowy, instrumenty perkusyjne, elektronikę i inne instrumenty, na których zagrał sam kompozytor.
To przejmujące dzieło urzeka prostotą melodyjnych motywów, skromną instrumentacją i takąż aranżacją. W tym tkwi tajemnica muzyki Jóhannssona, że potrafi poruszyć kilkoma dźwiękami, zagęszczonymi w czasie lub wręcz przeciwnie, rozwleczonymi tak, żeby dać słuchaczowi czas na zastanowienie.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
