Urodzony w 1937 r. w Związku Radzieckim pianista Władimir Aszkenazi zajął drugie miejsce w konkursie im. F. Chopina w 1955 r. (za Adamem Harasiewiczem), a rok później wygrał królewski konkurs w Brukseli. W 1962 r. zdobył I nagrodę w konkursie im. Czajkowskiego w Moskwie i wkrótce wyemigrował do Londynu. Zanim to zrobił, przyjął zaproszenie od Dmitrija Szostakowicza i w jego moskiewskim mieszkaniu wykonał Trio fortepianowe nr 2 e-moll op. 67.
Szostakowicz, podobnie jak Igor Strawiński, miał polskie korzenie, jego dziadka wywieziono na Sybir po Powstaniu Styczniowym. W 1927 r. wziął udział w Konkursie Chopinowskim i z pewnością zająłby wysoką lokatę, gdyby nie atak wyrostka robaczkowego. Jury przyznało mu tylko dyplom honorowy. Szostakowicz napisał I Symfonię, mając 19 lat i szybko zdobył uznanie w świecie.
Tworzył w trudnym dla artystów okresie, musiał podporządkować się władzy totalitarnej, choć z oporami. Trio nr 1 op. 8 napisał w Leningradzie w 1923 r. Jego romantyczny charakter nawiązuje do miłości, jaką wówczas przeżywał.
Vladimir Aszkenazi, który wykonuje ten utwór razem ze skrzypkiem Zsoltem-Tihamerem Visontayem i wiolonczelistą Matsem Lidstromem, nasycił utwór dojrzałą liryką. Trio fortepianowe nr 2 e-moll op. 67 powstało na przełomie 1943/44 r., a jego elegijny charakter wynika z przeżyć po śmierci przyjaciela.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
