Giangiacomo Pinardi gra tu na gitarze romantycznej z epoki (ok. 1825 r.), która charakteryzuje się ciepłym, subtelnym brzmieniem i stanowi znakomite tło dla dynamicznych, rozedrganych skrzypiec Biondiego. Okładka albumu "Sonatas for Violin and Guitar" sugeruje dwoistość natury kompozytora, którego posądzano o pakt z diabłem albo wręcz przeciwnie, o anielski dar gry na niesłyszanym dotąd poziomie wirtuozerii.
Te dzieła nie znajdowały wielu wykonawców za życia Paganiniego, a i dziś stanowią nie lada wyzwanie. Fabio Biondi gra je z taką lekkością i pasją, jakby zostały napisane specjalnie dla niego. Pięć dwuczęściowych sonat pochodzi ze zbioru "Centone di sonate" powstałych po 1828 r., a jedna ze zbioru Sześciu sonat op. 3 z 1805 r.
Sonata koncertująca A- -dur jest trzyczęściowa i prezentuje pełne spektrum dramatyzmu tak charakterystycznego dla włoskiego mistrza. Zachwycające brzmienie skrzypiec Gaglianiego z 1767 r. dopełnia rozkoszy słuchania tej znakomicie nagranej płyty.
Glossa Music/CMD
