Thibault Cauvin, urodzony pośród najlepszych francuskich winnic, rozpoczął naukę gry na gitarze w wieku pięciu lat pod okiem swojego ojca Phillippe Cauvina, znanego gitarzysty i kompozytora. Studiował w konserwatorium w Bordeaux, a następnie w Paryżu, w klasie Oliviera Chassaina.
Popularność zdobył nagraniami muzyki filmowej na gitarę solo, a klasę wirtuoza potwierdził wydając komplet "Estudios Sencillos", popularnych utworów kubańskiego kompozytora Leo Brouwera. Albumem "Bach" rozpoczął cykl nagrań poświęconych muzyce mistrza baroku na gitarę, a także transkrypcji innych jego dzieł.
Płytę otwierają nasycone głębokimi emocjami "przeboje" Bacha: Toccata i fuga d-moll, BWV 565 zaaranżowane na gitarę. Zainspirowany preludiami Bacha, Jordan Cauvin (brat) napisał trzy utwory "Bach Autrement I-III" będące współczesnym spojrzeniem na dziedzictwo lipskiego kantora.
Pokazem wirtuozerii jest opracowana na gitarę II Partita d-moll na skrzypce solo (BWV 1004) z ekscytującą Chaconne na finał. – Muzyka Bacha […] to mądrość mojego dzieciństwa, którą odkrywałem na nowo nagrywając ten album w Dordonii, gdzie jako mały chłopiec jeździłem na wakacje odkryć ponownie tę radość, światło, słodki spokój. Tam, w cudownym kościółku o wspaniałej akustyce, dzień i noc nagrywałem nuty Bacha – wspomina ciepło gitarzysta.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
