Trzynasty album kubańskiego pianisty Gonzalo Rubalcaby dla wytwórni Blue Note miał być nagrany w trio i miał zawierać interpretacje standardów. Muzyk w ostatniej chwili wpadł na pomysł, by uformować kwintet z młodych muzyków, których znał ze wspólnych występów w różnych formacjach. Razem jednak nie grali nigdy i poznawali się dopiero w trakcie trzytygodniowej trasy koncertowej.
Gdy zacząłem słuchać tego albumu, pomyślałem, że wolałbym Rubalcabę grającego w trio. Takiego, jakiego słuchałem na festiwalu Jazz Jamboree pod koniec lat 90. A jednak z utworu na utwór przekonywa łem się do tego, że to udany projekt. Obok świetnego pianisty, którego "każda nuta jest jak słowo z Kazania na Górze" (jak napisał The New York Times), poznałem młodych muzyków grających jazz na wysokim poziomie.
Pochodzący z Kuby saksofonista Yosvany Terry jest również utalentowanym kompozytorem. Trębacz Mike Rodriguez grał już z Gonzalem Rubalcabą w grupie Charliego Hadena, na płycie Land of the Sun i na trasie koncertowej. Bardzo podoba mi się basista Matt Brewer, grający niewiele, ale jakże celnych nut, z ładnym, głębokim brzmieniem. Perkusista Marcus Gilmore jest wzorem muzyka idealnie dostosowującego styl gry do charakteru utworu.
Dotychczas najbardziej ceniłem romantyzm Rubalcaby. Z młodymi muzykami potrafi on zagrać bardzo ekspresyjnie, jakby brał od nich energię. Przykładem może być dynamiczny temat Hip Side. W każdym utworze pianista ma okazję pokazania swych możliwości technicznych. A że fortepian w studio Avatar mają znakomity, jest czym karmić audiofilskie ucho.
BLUE NOTE / EMI MUSIC
