Ten utalentowany muzyk amerykański po dekadzie milczenia zebrał zespół, w którym Camile Thurman śpiewa i gra na saksofonie lub flecie, Lafayette Harris gra na akustycznym lub elektrycznym fortepianie, Monte Croft na wibrafonie, zaś Douglas Plaxico śpiewa i gra na perkusji.
Pewne partie wzbogacają jeszcze instrumenty dęte lub smyczkowe. Formacja przedstawiła 10 popularnych utworów, w których jazz splata się z rhythm’n’bluesem i soulem. Utwory bez partii wokalnych, jak przebojowe wykonanie "The in Crowd", przypominają atmosferą produkcje tria Ramseya Lewisa sprzed kilku dekad.
Szkoda, że świetne popisy wokalne Thurman możemy usłyszeć tylko w kilku interpretacjach ("All This Love", "It’s a Shame", "Closer I Get to You" czy "Can’t Help It"), bo jej głos pełen ciepła, witalności i lekkości frazowania nadaje prawdziwego blasku tym przebojom.
Zwracają również uwagę partie wokalne Douglasa Plaxico, który niewymuszonym tonem barytonu skutecznie kołysze w słynnych: "Don’t Know Why" czy "Closer I Get to You". Zespół pozostawia nas w melancholijnej atmosferze nieśmiertelnego szlagieru "Mona Lisa".
Night Is Alive
