The Rub and Spare Change

MICHAEL FORMANEK
The Rub and Spare Change

Jazz
Nasza ocena
Wykonanie:
Nagranie:

W katalogu ECM Records rzadko pojawiają się nowe amerykańskie nazwiska. Ta zacna monachijska oficyna pozyskała na początku lat 70. takich artystów jak Keith Jarrett, Chick Corea i Paul Bley. Dlatego pojawienie się kontrabasisty Formanka powitałem z nadzieją tym większą, że u jego boku stanęło trzech innych wybitnych przedstawicieli nowojorskiej awangardy.

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj Audio do ulubionych źródeł

W katalogu ECM Records rzadko pojawiają się nowe amerykańskie nazwiska. Ta zacna monachijska oficyna pozyskała na początku lat 70. takich artystów jak Keith Jarrett, Chick Corea i Paul Bley. Dlatego pojawienie się kontrabasisty Formanka powitałem z nadzieją tym większą, że u jego boku stanęło trzech innych wybitnych przedstawicieli nowojorskiej awangardy: saksofonista Tim Berne, pianista Craig Taborn i perkusista Gerald Clever.

Michael Formanek znany jest właśnie z współpracy z Timem Bernem, grał z Chetem Bakerem i Elvisem Costello, a dwa lata temu utworzył własny kwartet. Debiutując w klubie The Stone wzbudził nadzieję wśród miłośników niepokornych improwizacji na ciekawe nagrania i koncerty. Świetnie, że wykorzystał to producent Manfred Eicher przygarniając zespół do swojej firmy.

Na płycie "The Rub and Spare Change" Michael Formanek objawia się nam nie jako wirtuoz kontrabasu, bo ten pozostaje w cieniu, a wizjonerski kompozytor i aranżer. Jego rytmy jedynie podsycają atmosferę niepewności. Zadając sobie pytanie, co też muzycy za chwilę wymyślą, ani spostrzeżemy się, jak minie nam godzina i być może będzie to najbardziej ambitna muzyka, jakiej ostatnio słuchaliśmy.


ECM/Universal

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj Audio do ulubionych źródeł
Marek Dusza
Marek Dusza
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
Zobacz artykuły autora
Gatunki muzyki
Podobne brzmienie
logo logo