Wokalne objawienie w jazzie nazywa się Cécile McLorin Salvant i od zwycięstwa w konkursie im. T. Monka w Waszyngtonie w 2010 r. rozwija lukratywną karierę. Już wydany w 2013 r. album "Woman- Child" (pierwszy w Mack Avenue) otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii Best Jazz Vocal Album.
Trzy jej kolejne albumy z lat 2015–2018 zdobyły statuetki pozłacanego gramofonu i zapewne ta passa trwałaby dalej, gdyby Cécile nie zaczęła nagrywać płyt eksperymentalnych, a w dziedzinie wokalistyki wręcz awangardowych. Za taką można uznać poprzednią "Oh Snap" (2025) wydaną już przez Nonesuch, a i na najnowszej śpiewa tak, jak żadna inna wokalistka jazzowa.
Album "With Every Breath I Take"Cécile McLorain Salvant nagrała ze swoim stałym triem pianisty Sullivana Fortnera i orkiestrą, wykonując ważne dla niej standardy m.in. Sondheima, Ellingtona i Strayhorna. Zaśpiewała je z wielkim uczuciem i operową dynamiką, prezentując teatralną dramaturgię. – To rzadka okazja, by nagrać album w takiej skali.
Darcy James Argue napisał zachwycające aranżacje, a holenderska Metropole Orkest pod dyrekcją niezwykłego Julesa Buckleya nadała tym historiom kinowy wymiar. Zajęło nam to prawie 4 lata i jestem niezmiernie dumna, że mogę się tym dziełem podzielić. To zupełnie inny rodzaj muzyki, niż mogłabym nagrać np. 10 lat temu.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
