Wyżej od wirtuozów cenię kompozytorów, a jeszcze wyżej konceptualistów, bo wymyślić coś nowego w jazzie jest naprawdę trudno. Szwedzki pianista nie sili się na nowatorstwo, tworzy swoją muzykę w konwencji jazzu środka, a jego atutem są łatwo wpadające w ucho tematy.
Nie są to melodyjne piosenki, a motywy, na kanwie których wytrawny jazzman da się ponieść inwencji improwizatora i przyciągnie uwagę jazzfanów. I to nie tylko tych szukających chwili wytchnienia i przyjemnego spędzenia czasu, lecz także słuchaczy wymagających od muzyków ambicji. Ani jedni ani drudzy nie zawiodą się sięgając po nowy album pianisty o intrygującym tytule "Potsdamer Platz". Przez ten plac przebiegał Mur Berliński, a teraz wybudowano nowoczesne centrum.
Jan Lundgren jest znakomitym "architektem" swojej muzyki, nie tylko komponuje melodie, które można nucić, ale i aranżuje w atrakcyjnym stylu. Do dyspozycji ma swój fortepian, słodki ton saksofonów Jukki Perko, innowacyjny kontrabas Dana Lundgrena, niegdyś w e.s.t. trio, a także perkusistę Mortena Lunda, z którym współpracuje od 2000 r.
Znajdziemy tu dynamiczne utwory: "Potsdamer Platz", funkujący "Bullet Train", jak i ballady: melancholijną "No. 9" czy radosną "Lycklig Resa". Słucham ich z przyjemnością.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
