Najbardziej łagodny, ciepły i zmysłowy głos wśród wokalistek jazzowych ma niewątpliwie Stacey Kent. Amerykańska wokalistka zbudowała swoją karierę i popularność w Europie, szczególnie w W. Brytanii i we Francji. Śpiewa po francusku z wyjątkową maestrią.
Niezmiernie pomocnym w aranżacjach i instrumentacjach piosenek jest jej mąż, saksofonista Jim Tomlinson, którego poznała w Londynie na Guildhall School of Music and Drama.
W repertuarze Stacey Kent dominują romantyczne ballady wykonywane z niewielkimi zespołami. Największą popularnością cieszył się album "Breakfast On The Morning Tram" (Blue Note/EMI 2007), osiągając status platynowej płyty.
Poprzedni studyjny album Stacey "Summer Me, Winter Me" wydany w 2023 r. szybko dotarł do 1. miejsca na liście najpopularniejszych płyt jazzowych we Francji. Nie inaczej będzie z nowym albumem zrealizowanym tylko z pomocą Tomlinsona, grającego na saksofonach, klarnecie i flecie, oraz pianisty Arta Hirahary grającego również na elektronicznych klawiaturach.
Ujmujące interpretacje amerykańskich standardów, m.in.: "Lucky To Be Me", "A Time For Love", "As" S. Wondera czy "La Javanaise" Gainsbourga zaśpiewanej po francusku, uzupełnia nowa kompozycja Tomlinsona "What Goodbye is For". Stacey Kent śpiewa tak pięknie, że nie chce się już sięgać po inne płyty.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
