Z wyczuciem godnym podziwu towarzyszą Derlak kontrabasista Tymon Trąbczyński i perkusista Szymon Madej. Pierwsze trzy utwory, wynikające jeden z drugiego, są utrzymane w nastroju impresjonistycznym. Autorka wypowiada się dość oszczędnie, lecz każdej z wolna dozowanych nut nadaje odpowiedniej wagi i wytwarza niepowtarzalny nastrój.
Akompaniament sekcji rytmicznej pozostaje wtedy niezwykle delikatny i rytmicy dochodzą wyraźniej do głosu dopiero w czwartym temacie "Recovery". Można w tym utworze wyczuć wpływy stylistyczne pianistyki Brada Mehldau`a. Nawet w tak energetycznych, jak ta, kompozycjach Aga Derlak wydaje się nadal kontrolować emocje, aby nie wplatać w przemyślane frazy niepotrzebnych nut, czemu tak często ulegają młodzi pianiści. W pełnym dramatycznych akcentów "Repetitive Dream" zgrabnie powtarza się fortepianowy motyw przewodni, niczym w powracającym śnie. Płyta o bardzo wyrównanym poziomie artystycznym.
HEVHETIA/GIGI DISTRIBUTION
