Zanim brytyjski pianista i kompozytor Bill Laurance zaczął solową karierę, intensywnie współpracował z amerykańskim basistą Michaelem League’em, liderem formacji Snarky Puppy. Bogaty kalendarz koncertów zespołu i liczne nagrania opóźniły solowy debiut pianisty, który nastąpił w 2014 r. albumem "Flint".
W tym samym roku razem ze Snarky Puppy i Lalah Hathaway zdobył nagrodę Grammy za najlepsze wykonanie utworu R’n’B. Dwa lata później ponownie nagrodzono grupę statuetką za album "Sylva" (2016) nagrany razem z Metropole Orkest, ponownie za płytę "Culcha Vulcha" (2017) i jeszcze raz za "Live At The Royal Albert Hall" (2021).
Patrząc na cztery zdobyte w USA statuetki gramofonu, Bill Laurance mógł się skupić na solowej działalności. Pisał muzykę do filmów, nagrał eksperymentalny album "Cables" grając sam na instrumentach elektronicznych i akustycznych, wreszcie w duecie z Michaelem League’em nagrał dwie płyty dla wytwórni ACT. Najnowsza - "Lumen" - jest zapisem improwizacji wokół jego własnych miniatur.
Nagrań dokonano w dwa dni i noce w kwietniu 2025 r. w londyńskim kościele St. Faith. Czuł się tam tak, jakby to muzyka sama podpowiadała mu, co ma grać, a on był pasażerem wyjątkowej, dźwiękowej podróży. Grając na fortepianie i pianinie z przytłumionymi strunami, Bill Laurance osiągnął oryginalny efekt brzmieniowy.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
