Rissanen wypracował fascynującą własną poetykę wypowiedzi. Posiadając klasyczne wykształcenie muzyczne uformował styl będący pod wyraźnym wpływem jazzowej pianistyki Billa Evansa.
Aki Rissanem posiada w dorobku prawie dwadzieścia albumów autorskich i współautorskich, a jego nazwisko można spotkać również na płytach firmowanych przez wybitnych muzyków amerykańskich.
Oprócz komponowania na potrzeby teatru i filmu, głównym polem działalności Akiego Rissanena jest gra w trio z dobrze wypróbowanymi partnerami: kontrabasistą Anttim Lötjönenem i perkusistą Teppo Mäkynenem. Dwaj ostatni nie tworzą jednak typowo rozswingowanej jazzowej sekcji rytmicznej. Na pierwszy odsłuch wydaje się, że każdy z muzyków gra swoje. Niekiedy impulsy perkusji idą jakby obok linii fortepianu i kontrabasu.
Kolejne odsłuchy uświadamiają jednak, że mamy do czynienia ze sprytnie przewidzianymi zabiegami, a te trzy wątki wspaniale się splatają tworząc zintegrowaną strukturę. Choć Rissanen jest wyraźnie zainspirowany chromatyką gry Keitha Jarretta z lat siedemdziesiątych, to zaproponowana tu forma wypowiedzi jest bardziej ażurowa.
Editions Records
