Z płyt nominowanych do Grammy w kategorii Best Jazz Vocal Album, najbardziej podoba mi się dzieło amerykańskiej wokalistki Tierney Sutton. To szósta z rzędu nominacja dla jej płyty po: "Paris Sessions" (2013) i "After Blue" (2014), na której w fascynującym stylu zaśpiewała piosenki ze słynnego albumu Joni Mitchell "Blue".
Słuchając jej, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że oto w Los Angeles żyje artystka, która potrafi przetworzyć znany materiał tak intrygująco, że otrzymuje nowy wymiar i wyraźne piętno talentu Sutton. Warto wspomnieć, że jej uczennicą była Gretchen Parlato, co słychać na jej płytach.
Teraz Tierney Sutton sięgnęła po bardziej wymagający repertuar, bo artysty oryginalnego i tak charakterystycznego, że słuchając jego piosenek w innych interpretacjach, trudno oprzeć się wrażeniu, że nikt mu nie dorówna. Ba, w uszach dźwięczy wysoki ton jego głosu i maniera wykonawcza.
Już wstęp do piosenki "Driven To Tears" spowodował, że otworzyłem szeroko oczy ze zdziwienia: toż to otwarcie tematem "So What" Milesa Davisa. Chwilę potem szczęka opadła mi ze zdziwienia, bo nastrojowy wstęp został zburzony mocnym uderzeniem w bębny i popłynęła jazzowa wersja przeboju Stinga śpiewana w natchnionym stylu przez Tierney Sutton. Każda z piosenek, a jest ich 14, zasługuje na zasłuchanie.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
