Z pewnością bardziej ekspansywnym pierwiastkiem w duecie jest soczyste brzmienie saksofonu Davida Murraya, zaś fortepian Aki Takase, niepozbawiony jednakże i ostrzejszych akcentów, pełni rolę raczej dopełniającą. Głosy obu instrumentów przez cały czas fantastycznie się splatają. Pianistyka Takase wywodzi się ze zwartego stylu Theloniousa Monka i niemal każdy ton tej pianistki ma piękną intonację i wybrzmienie.
W repertuarze znalazł się rzadko grywany temat Monka "Let'sCool One"; tu potraktowany dość tradycyjnie. David Murray przypomniał swe wcześniejsze kompozycje "A VeryLongLetter" i "Stressology", będące doskonałą kanwą dla charakterystycznych akrobacji saksofonowych, znakomicie kwitowanych klasterowymi akordami fortepianu. Najpiękniej jednak zabrzmiała ballada Aki Takase "Nobuko”, dedykowana pamięci matki.
Intakt
