Laboratorium
Laboratorium Hegel H190V
Moc znamionowa 150 W jest przez producenta wyznaczona dla obciążenia 8-omowego. W naszych pomiarach uzyskaliśmy nieco więcej, 171 W przy jednym kanale wysterowanym oraz 2 x 161 W przy dwóch. Przy 4 Ω rośnie do odpowiednio 289 W i 2 x 257 W.
Zdrowy (chociaż nie dwukrotny wzrost w stosunku do obciążenia 8-omowego uspokaja, że H190V poradzi sobie z ”trudnymi” impedancjami). Czułość jest bardzo niska (1,7 V), czym jednak nadal (zwłaszcza wobec takiego zapasu mocy wyjściowej) nie należy się przejmować.
Wzmacniacz Hegla jest – jak zawsze – mistrzem pod względem niskiego poziomu szumów (ale bardzo pomaga w tym niska czułość) i zniekształceń; w H190V S/N to znakomite 90 dB, a dynamika wspina się do 112 dB.
Charakterystyki częstotliwościowe (rys. 1) nie budzą żadnych zastrzeżeń. Pokazują nie tylko bardzo dobrą liniowość, ale też zbieżność dla obydwu obciążeń. Spadek przy 10 Hz wynosi -0,5 dB, a przy 100 kHz – ok. -2 dB.
W spektrum harmonicznych (rys. 2) dostrzeżemy wprawdzie kilka szpilek, ale większość z nich to parzyste, a jedyną powyżej -90 dB jest druga przy (-87 dB). THD+N utrzymuje się poniżej 0,1% już od najniższej mocy wyjściowej, powyżej 5 W przy 8 Ω schodzimy nawet poniżej 0,01%. Współczynnik tłumienia (w stosunku do 4 Ω) to bardzo wysokie 363. H190V przeszedł przez laboratoryjny tor przeszkód z typową dla Hegla swobodą.