Still Unforgetable

NATALIE COLE
Still Unforgetable

Jazz
Nasza ocena
Wykonanie:
Nagranie:
Artystka powraca do standardów w wielkim stylu. Nie odkrywa żadnych nowych rejonów, po prostu atrakcyjny repertuar śpiewa z charakterystyczną dla siebie swobodą, czasem nucąc scatem. Co godne podkreślenia, jej głos z latami nie traci blasku.
Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj Audio do ulubionych źródeł

Piosenka "Walkin` My Baby Back Home", otwierająca ten album to sztuczka realizatorów, bo Natalie Cole śpiewa ją w duecie ze swym ojcem Nat "King" Cole`em. Pierwszy raz takiego zabiegu dokonano na płycie "Unforgettable? With Love" (1991), gdzie pierwszy raz Nat zaśpiewał z zaświatów, czyli ze swych starych nagrań. Ten trik przyniósł artystce światową popularność i kilka nagród Grammy, w tym za Album Roku. Oczywiście nie tylko dzięki temu duetowi. Natalie wykonała po mistrzowsku repertuar ojca, a aranżacje były na tyle atrakcyjne, by sprzedać ponad 7 mln płyt w USA.

Teraz artystka powraca do standardów w wielkim stylu. Nie odkrywa żadnych nowych rejonów, po prostu atrakcyjny repertuar śpiewa z charakterystyczną dla siebie swobodą, czasem nucąc scatem. Co godne podkreślenia, jej głos z latami nie traci blasku, mimo kilku lat uzależnienia od narkotyków i wykrytego niedawno wirusowego zapalenia wątroby. Jazzowy big-band jest doskonałym tłem dla jej interpretacji, a solówki gitary, kontrabasu, saksofonów, trąbki czy fortepianu są dowodem, że mamy do czynienia z klasyczną produkcją w stylu najlepszych lat swingu.

Przesłuchałem ten album kilka razy, próbując znaleźć najlepsze momenty, i? cały mi podoba. Nie ma tu słabszych utworów. Preferuję te dynamiczne jak "Why Don`t You Do Right?", "Come Rain or Come Shine" i znakomitego bluesa "Coffee Time". To płyta na każdą okazję i świetny prezent pod choinkę dla każdego.


DMI/ATCO/WARNER MUSIC

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj Audio do ulubionych źródeł
Marek Dusza
Marek Dusza
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
Zobacz artykuły autora
Gatunki muzyki
Podobne brzmienie
logo logo