Tunezyjskiego wokalistę i wirtuoza arabskiej lutni oud Dhafera Youssefa poznaliśmy dzięki jego koncertom z Anną Marią Jopek i jej płycie "Jo & Co" (2008). Sam firmuje już swój ósmy album nagrany w słynnym Sear Sound Studio w Nowym Jorku.
Dźwięk imponuje naturalną równowagą i bliską obecnością artystów, choć nie jest to audiofilskie nagranie. Muzyka Youssefa ma rodowód arabski, ale dawkowany jest tu bardzo subtelnie, najwyraźniej zaznaczony w wokalizach Tunezyjczyka, kontrastujący z amerykańskim jazzem na najwyższym poziomie.
- W muzyce nie znajduję barier - mówi Dhafer Youssef. Muzyka jest przejrzysta, pozwala przełamać to, co wcześniej wydawało się sztywne i nieprzeniknione, uczynić je miękkim i lekkim. Żyjemy w epoce coraz ostrzejszych kontrastów. Już tytuł mojej płyty zwraca uwagę na kontrast piękna i brzydoty, dobra i zła, mądrości i głupoty. Tylko ci, którzy widzieli brzydotę, potrafią docenić piękno.
Kto nie przepada za arabską wokalistyką, powinien ominąć pierwszy utwór, bowiem zniechęcony może nie odkryć piękna tego albumu. W improwizacjach Dhafera, pianisty Aarona Parksa, trębacza Ambrose`a Akinmusire`a, kontrabasisty Bena Williamsa i perkusisty Marka Giuliany jest istota syntezy współczesnego jazzu i muzyki świata. Te odległe światy nigdy nie były bliżej siebie.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
