Oh Snap

CÉCILE MCLORIN SALVANT
Oh Snap

Jazz
Nasza ocena
Wykonanie:
Nagranie:

Okładka nowego albumu amerykańskiej wokalistki Cécile McLorin Salvant zaskakuje ekspresją, a tytuł wyraża szok, zaskoczenie bądź zdumienie. To slangowe wyrażenie używane przez młodzież, również eufemizm wyrażenia "O, cholera!".

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj Audio do ulubionych źródeł

Wokalistka pozwala sobie na ekstrawagancję nie tylko na scenie, ale i we własnym studiu nagraniowym, gdzie nagrała trzynaście krótkich utworów, bawiąc się głosem, tekstem i muzyką.

Początkowo utwory te nie były przeznaczone do publikacji, lecz okazały się tak intrygujące pod względem formy i siły muzycznego wyrazu, że znana z eksperymentalnych i awangardowych albumów wytwórnia Nonesuch, zdecydowała się wydać "Oh Snap".

Muzykę tworzą znani już z nagrodzonych trzema statuetkami Grammy albumów: pianista Sullivan Fortner, kontrabasista Yasushi Nakamura i perkusista Kyle Poole. Kompozycje i teksty napisała Cécile McLorin Salvant, z wyjątkiem przeboju grupy Commodores z 1977 r. "Brick House", który zaśpiewała a cappella, tworząc chórek z koleżankami po fachu.

To wstęp do tytułowej piosenki ze skomplikowaną, szybką warstwą rytmiczną, wygrywaną przez perkusję, bas i… organy. Każdy utwór jest inny. Otwierający temat "I am a volcano" to melodyjna ballada z zaskakującą harmonią, zaś "Anything but now" brzmi jak jazzowy standard. Cholera, jakie to wszystko odważne!


Nonesuch/Warner

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj Audio do ulubionych źródeł
Marek Dusza
Marek Dusza
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
Zobacz artykuły autora
Gatunki muzyki
Podobne brzmienie
logo logo