W antycznej bibliotece grono mnichów wyjmowało z pudełeczka różnokolorowe klocki i przy każdym sugerowało, jak powinien w jego muzyce rezonować każdy z kolorów. Frisell był już wtedy silnie uformowaną osobowością, ale ten sen utwierdził go co do słuszności przyjętej drogi artystycznej i nadal stara się "grać kolorami ze snu".
Stylistyka Billa Frisella jest niezwykle bogata, bo splatają się w niej nie tylko jazz, ale też folk, ambient, rock, blues, a nawet amerykańska kameralistyka współczesna. Odnajdziemy tam wpływy tak różnych artystycznie postaci, jak Thelonious Monk, Nino Rota, Charles Ives, Jimi Hendrix, Hank Williams czy Robert Johnson.
Z bogactwa inspiracji Frisell uformował nie tylko własny styl narracji, ale też natychmiast rozpoznawalne i unikalne brzmienie instrumentu. Jego gitara nie zasypuje słuchacza kaskadami nut, ale opowiada barwne historie dbając, aby każdy dźwięk posiadał swą chromatykę.
Z okazji jubileuszu gitarzysta powołał sekstet złożony z muzyków, z którymi już współpracował. Na skrzypcach gra Jenny Scheinman, na altówce Eyvind Kang, na wiolonczeli Hank Roberts, na kontrabasie Thomas Morgan, a skład zamyka perkusista Rudy Royston. W tej konfiguracji odbyli serię entuzjastycznie przyjętych koncertów, zapowiedziane są kolejne.
Materiał z ubiegłorocznych występów stanowi pokaźną część repertuaru niniejszej płyty. W studio dokonano kolejnych nagrań oraz retuszu pewnych fragmentów koncertowych. W efekcie otrzymaliśmy album bardzo dobrej jakości i tylko oklaski zdradzają pierwotne pochodzenie niektórych utworów. Znając bogatą dyskografię Billa Frisella, trudno być zaskoczonym zaproponowaną stylistyką.
Zarówno w pełnych niuansów liniach gitary, w aranżacjach jak i w orkiestracji odnajdujemy dobrze znane klimaty. Jednakże forma całości stanowi pewne brzmieniowe novum. Głównym solistą jest należycie wyeksponowany lider, natomiast sekcja smyczkowa pełni w znacznym stopniu rolę akompaniatora; coś na podobieństwo występu klasycznego fortepianu z kwartetem smyczkowym.
W repertuarze dominują kompozycje Frisella zarówno te sprzed dekad, jak i nowe. Fascynującą formę przybrał legendarny utwór "When We Go", którego motyw przewodni magicznie wyłania się z pełnego abstrakcji dialogu gitary i skrzypiec. Potem kontrabas i perkusja formułują marszowy rytm, a sekcja smyczkowa nakreśla melodyjny podkład dla fantazyjnie poukładanych nut gitary. Fascynujące sploty linii sekcji smyczkowej i gitary pobudzają naszą senną wyobraźnię różnorako i w każdym utworze.
BLUE NOTE/UNIVERSAL
