Wydany pod koniec 2005 r. album kontrabasisty Wojtka Mazolewskiego "Solo" dopiero teraz trafił w moje ręce, ale od razu w wersji, która podbiła moje serce formą, bo okładkę winylu zdobi znakomita fotografia artysty; jak i brzmieniem, bo tłoczenie płyty jest doskonałe.
Dzięki temu, że wersja winylowa ukazała się nieco później niż CD, na okładce wydawca mógł przykleić nalepkę z entuzjastycznymi sentencjami i ocenami z recenzji w utytułowanych magazynach muzycznych: Down Beat, Jazzwise, UK Vibe, GQ i Record Collector.
Doskonała produkcja jest dziełem Wojtka Mazolewskiego i Wojtka Urbańskiego (Kwiat Jabłoni, Rysy). Realizatorów nagrań jest kilku, w tym Urbański, bowiem album powstał w studiach: w Nowym Jorku i Warszawie, w lubelskim Teatrze Starym i podczas domowych sesji w Konstancinie-Jeziornej.
Kontrabas, mój ulubiony instrument, rzadko jest eksponowany w nagraniach większych składów, chyba że liderem jest kontrabasista. Wojtek Mazolewski nie popisuje się tu wirtuozerią, traktuje instrument z miłością, tworząc intymny spektakl zachęcający do skupienia i medytacji.
Dwanaście tematów na "Solo" to melodyjne perełki, aż chciałoby się, by trwały dłużej. W utworze "My Works of Art" recytuje poetycką deklarację, jaka przyświeca jego idei tworzenia muzyki dla siebie i miłośników piękna. Tak powstało arcydzieło.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
