Made Possible

THE BAD PLUS
Made Possible

Jazz
Nasza ocena
Wykonanie:
Nagranie:

Nie każde trio fortepianowe chce być przede wszystkim oryginalne, a z tych, co próbują, rzadko któremu się udaje. Najbardziej wyrazistą odrębność zaznaczyli najpierw Szwedzi z e.s.t. potem pojawili się Amerykanie z The Bad Plus.

Nie każde trio fortepianowe chce być przede wszystkim oryginalne, a z tych, co próbują, rzadko któremu się udaje. Najbardziej wyrazistą odrębność zaznaczyli najpierw Szwedzi z e.s.t. potem pojawili się Amerykanie z The Bad Plus.

Pianista Ethan Iverson, basista Reid Anderson i perkusista Dave King założyli zespół w 2000 roku. Ich intrygujące koncerty zainteresowały wytwórnię Columbia, w której powstał album "These Are the Vistas" (2003 r.). Wkrótce okrzyknięto ich nowatorami.

W odróżnieniu od innych formacji tego typu The Bad Plus eksponuje perkusję. Nie ma też lidera. Dave King grał zawsze z energią punkowca, a teraz dodaje elektronicznie preparowane rytmy. Robi to także basista Reid Anderson i już tylko fortepian pozostał tradycyjnie akustycznym instrumentem. Amerykanie są rewolucjonistami w dziedzinie formy.

Na "Made Possible" nie znajdziemy tu wyodrębnionych tematów, one pojawiają się spontanicznie i rzadko są rozwijane. Głównym celem jest tworzenie napięć oraz ich rozładowywanie. Na koncercie można się tym sugestiom podporządkować, ale słuchanie płyty wywołuje przede wszystkim niepokój. Czy przyjemny - zależy od słuchacza. Drażnić może powtarzanie do znudzenia pewnych motywów i akordów. Ten eksperyment znajdzie poklask tylko u muzycznych wichrzycieli.


Universal Music

Marek Dusza
Marek Dusza
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, od początku współpracuje z magazynem AUDIO. Publikuje również w "Rzeczpospolitej i magazynie "Jazz Forum" Jest laureatem Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie do niej nominowanym. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy, m.in. Tonym Bennettem, Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Methenym, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Marcinem Wasilewskim i Włodkiem Pawlikiem, Davidem Cheskym, Cassandrą Wilson, Norah Jones i Patricią Barber. To również audiofil, który promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
Zobacz artykuły autora
Gatunki muzyki
Podobne brzmienie
logo logo