Made Possible

THE BAD PLUS
Made Possible

Jazz
Nasza ocena
Wykonanie:
Nagranie:

Nie każde trio fortepianowe chce być przede wszystkim oryginalne, a z tych, co próbują, rzadko któremu się udaje. Najbardziej wyrazistą odrębność zaznaczyli najpierw Szwedzi z e.s.t. potem pojawili się Amerykanie z The Bad Plus.

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj Audio do ulubionych źródeł

Nie każde trio fortepianowe chce być przede wszystkim oryginalne, a z tych, co próbują, rzadko któremu się udaje. Najbardziej wyrazistą odrębność zaznaczyli najpierw Szwedzi z e.s.t. potem pojawili się Amerykanie z The Bad Plus.

Pianista Ethan Iverson, basista Reid Anderson i perkusista Dave King założyli zespół w 2000 roku. Ich intrygujące koncerty zainteresowały wytwórnię Columbia, w której powstał album "These Are the Vistas" (2003 r.). Wkrótce okrzyknięto ich nowatorami.

W odróżnieniu od innych formacji tego typu The Bad Plus eksponuje perkusję. Nie ma też lidera. Dave King grał zawsze z energią punkowca, a teraz dodaje elektronicznie preparowane rytmy. Robi to także basista Reid Anderson i już tylko fortepian pozostał tradycyjnie akustycznym instrumentem. Amerykanie są rewolucjonistami w dziedzinie formy.

Na "Made Possible" nie znajdziemy tu wyodrębnionych tematów, one pojawiają się spontanicznie i rzadko są rozwijane. Głównym celem jest tworzenie napięć oraz ich rozładowywanie. Na koncercie można się tym sugestiom podporządkować, ale słuchanie płyty wywołuje przede wszystkim niepokój. Czy przyjemny - zależy od słuchacza. Drażnić może powtarzanie do znudzenia pewnych motywów i akordów. Ten eksperyment znajdzie poklask tylko u muzycznych wichrzycieli.


Universal Music

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj Audio do ulubionych źródeł
Marek Dusza
Marek Dusza
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
Zobacz artykuły autora
Gatunki muzyki
Podobne brzmienie
logo logo