"Życie jest piosenką", a dla Barbary Podmiotko
i Wojciecha Wardyńskiego piosenką francuską.
Myślę, że oboje robią dla popularności kultury
francuskiej w Polsce więcej niż Instytut Francuski,
bo oto ukazał się już trzeci podwójny album z wyborem
najciekawszych nagrań zrealizowanych
"Pod dachami Paryża" w ciągu ostatniego półwiecza.
"Życie jest piosenką", a dla Barbary Podmiotko
i Wojciecha Wardyńskiego piosenką francuską.
Myślę, że oboje robią dla popularności kultury
francuskiej w Polsce więcej niż Instytut Francuski,
bo oto ukazał się już trzeci podwójny album z wyborem
najciekawszych nagrań zrealizowanych
"Pod dachami Paryża" w ciągu ostatniego półwiecza.
Celowo użyłem tytułu audycji Pani Redaktor
Podmiotko nadawanej niegdyś w niedzielne poranki.
Bardzo lubiłem tę audycję, bo była dla mnie
jedynym źródłem wiedzy o francuskiej muzyce
popularnej. Nabrałem też uznania dla twórczości
artystów tego kraju, myślę, że nie gorszych niż
częściej prezentowani w radiu i obecni w sklepach
amerykańscy i angielscy.
W najnowszym zestawie tradycyjnie bardziej
podoba mi się pierwsza płyta ze starszymi nagraniami,
które weszły do kanonu piosenki światowej,
nie tylko francuskiej. Elegancki Charles Trenet
w "Douce France", zmysłowa Juliette Greco
w słynnej "Sous Le Ciel de Paris", genialna Edith
Piaf w niezapomnianej "Padam? Padam", mój ulubiony
Yves Montand w "A Paris", Aznavour w "Poker",
seksowna Jane Birkin we frywolnej "Ex-Fan
des Sixties", a poza nimi: Sacha Distel, Patachou,
Michel Delpech, Dalida i aktorka Isabelle Adjani.
Druga płyta zawiera w przeważającej części nagrania
nowsze m.in. Celine Dion, Madeleine Pyroux
(Amerykanki śpiewającej po francusku), Catherine
Deneuve, Serge Gainsbourga, Jś Dassina
i Salvatore Adamo, by wymienić tylko najbardziej
w Polsce znanych. Ten album to również źródło
wiedzy, co w piosence francuskiej jest najlepsze.
Po co kupować dziesiątki płyt? Wystarczą te trzy
albumu i może jeden Brela.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.