Kilkuletni flirt z łagodniejszą muzyką w stylu Depeche Mode nie przyniósł Paradise Lost spodziewanego sukcesu komercyjnego, tak wiec prekursorzy gotyckiego metalu na nowej płycie postanowili powrócić do brzmienia, które przyniosło im popularność na początku kariery.

Znów jest dynamicznie, gitary brzmią potężnie, a wokalista potrafi ryknąć nie gorzej niż Lars Urlich z Metalliki. Paradoksalnie, tak gra teraz całe mnóstwo młodych wykonawców, a nagrania dawnych mistrzów gatunku nie wyróżniają się niczym szczególnym.

Co prawda są dość melodyjne, odpowiednio mroczne, ale brak im świeżości, która cechowała muzykę zespołu przeszło dekadę temu. Własny ogon został już dawno skonsumowany i nijak nie chce odrosnąć.

CENTURY MEDIA

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj Audio do ulubionych źródeł

Grzegorz Dusza

Absolwent studiów na kierunkach: geografia i ekonomia. Jego pasją jest muzyka, posiada dużą kolekcję płyt - od metalu i indie rocka po soul, folk i piosenkę autorską. Od 1997 r. recenzuje albumy w magazynie AUDIO. W wolnym czasie uprawia sport, zajmuje się ogrodnictwem. Dużą frajdę sprawia mu gra na gitarze, choć tylko amatorsko.

Zobacz artykuły autora

Gatunki muzyki