STELLO (April Music)
Ai500

Marka Stello należy do koreańskiej firmy April Music. Nie jest to pierwsze z nią spotkanie, testowaliśmy już wcześniej przetwornik tej marki: DAC100 Signature. Przywołuję go nie bez powodu - znalazł się on bowiem, i to w nowszej wersji, w testowanym wzmacniaczu! Tak, to znak czasu - gdzie tylko się da, a więc w odtwarzaczach CD, SACD, wzmacniaczach i przedwzmacniaczach, montuje się obecnie wejścia cyfrowe, z USB na czele. Oczywiście ze względu na eksplozję popularności odtwarzaczy sieciowych oraz systemów muzycznych opartych na komputerach PC.

Nasza ocena
Wykonanie
Wysmakowane wzornictwo w połączeniu z bardzo solidną i staranną konstrukcją.
Laboratorium
Bardzo wysoka moc wyjściowa (2 x 158 W/8 omów, 2 x 254 W/4 omy), niskie zniekształcenia, szum wysoki.
Brzmienie
Ciepłe, pełne, z mocnym, niskim basem. Rozdzielczość tylko średnia, ale barwy – znakomite.
Możesz pobrać ten artykuł w formacie
Artykuł pochodzi z Audio

Wzmacniacz Stello Ai500 przywędrował z Korei, jednak jego projekt plastyczny - niemal na pewno - powstał w Europie. Skądinąd wiadomo, że za wygląd urządzeń z siostrzanej linii Aura Note Premier odpowiedzialny jest znany brytyjski projektant Kenneth Grange. Stello Ai500 jest jednym z ładniejszych urządzeń, z jakimi miałem ostatnimi czasy do czynienia. W jego projekcie nie ma specjalnie niczego odkrywczego, bo i obłe boki już były, i wyświetlacze z zaokrąglonymi bokami okienek itp. Wszystko jest jednak ze sobą harmonijnie poskładane i tworzy nową jakość.

Stello Ai500 jest duży, ciężki, ale wygląda bardzo nowocześnie i trudno się oprzeć pokusie, aby "coś takiego" postawić w widocznym miejscu i wszem i wobec się pochwalić. Częścią jego znakomitej prezencji jest sposób wykonania napisów - najpierw je delikatnie wyfrezowano, a potem zapuszczono czarną farbą.

Całą obudowę Stello Ai500 wykonano z grubych płatów aluminium, skręcanych ze sobą tak, żeby dawały sztywną skorupę. Z prawej strony pojawia się duże pokrętło wzmocnienia. Nie jest ono zwykłym wycinkiem walca, ale ma wyfrezowany przód, co nadaje mu szyku. Pośrodku umieszczono wyświetlacz, na którym odczytamy wybrane wejście oraz poziom siły głosu.

Stello Ai500 - złącza

Wyświetlacz w Stello Ai500 jest duży i czytelny, ponieważ wykonano go z modułów LED (w czerwonym kolorze). Pod nim umieszczono okrągłe przyciski wyboru źródła. Możemy wybrać wejście zbalansowane na gniazdach XLR, jedno z trzech niezbalansowanych źródeł liniowych lub wejście oznaczone jako "Bypass", pozwalające wpiąć wzmacniacz w system kina domowego. No i możemy wybrać jedno z wejść cyfrowych - optyczne, elektryczne (obydwa S/PDIF) lub USB.

Wszystkie akceptują sygnał do 24 bitów i 96 kHz. Idea nie jest nowa - już na początku lat 90., przez krótki czas popularne było wyposażanie wzmacniaczy (np. Akai, Technics) w wejścia cyfrowe i przetworniki C/A. To były pierwsze tzw. "wzmacniacze cyfrowe", nie mające jednak nic wspólnego z realną amplifikacją cyfrową, ani z klasą D. Pomysł się nie przyjął, głównie dlatego, że problemem była bardzo niska jakość wbudowanych przetworników.

Teraz, w czasach odtwarzaczy plików audio, (tzw. sieciowych, streamerów itp.) pomysł został odgrzany i wydaje się, że ma szansę na drugie, lepsze życie... ale pozostanie w kręgu zainteresowań mniejszych, specjalistycznych producentów. O ile mnie pamięć nie myli, pierwszą tego typu firmą, która zaczęła wyposażać swoje wzmacniacze w przetworniki C/A, był brytyjski Musical Fidelity.

Tył Stello Ai500 pokazuje ciekawe wyposażenie: na dole mamy pojedynczy rząd gniazd RCA i parę XLR. Te ostatnie pochodzą ze szwajcarskiego Neutrika, jednak i RCA wyglądają znakomicie - są duże, złocone, wkręcane, z teflonowym dielektrykiem. Oprócz wymienionych wejść mamy jeszcze wyjście z przedwzmacniacza i wyjście do nagrywania. Gniazda dla kanałów lewego i prawego ustawione są nie w pionie, ale w poziomie.

Ponad tym rządkiem znajdują się gniazda przeznaczone do podłączenia iPoda - zarówno USB (Type A), do którego firma dołącza specjalną przejściówkę, jak i analogowe RCA (też jest przejściówka). Obok jest drugie wejście USB (Type B) służące do podłączenia komputera PC. Firma zwraca uwagę, aby kabel USB nie był dłuższy niż 3 m. Standardowo, jako górną granicę, przyjmuje się 5 m, ale często zdarza się, że odbiorniki USB nie radzą sobie z tak długimi połączeniami

Stello Ai500 - układ

Układ podzielono między kilka wysokiej jakości drukowanych płytek. Przy przedniej ściance umieszczono tę z "mózgiem" urządzenia - mikroprocesorem i układami sterującymi wyświetlaczem. Z tyłu mamy dwie płytki - większą z przedwzmacniaczem i zasilaczem oraz mniejszą z sekcją przetwornika.

Nad płytką przedwzmacniacza widać czarne pudełeczko, wpięte za pomocą pinów. Firma twierdzi, że przedwzmacniacz zbudowano przy użyciu specjalnych modułów A3, w których mamy tylko tranzystory (znowu coś na kształt modułów HDAM Marantza). Końcówki przykręcono do radiatorów po dwóch stronach urządzenia. Wzmacniacz grzeje się dość mocno, bo choć tranzystory końcowe pracują w klasie AB, to ustalono wysoki punkt pracy, umożliwiając oddanie kilku pierwszych watów w klasie A. W sekcji prądowej zastosowano po cztery pary (na kanał), pracujących w układzie push-pull par MOS-FET-ów Hitachi - 2SJ162+2SK1058. Sygnał z wyjścia tranzystorów prowadzony jest do wyjść głośnikowych, bardzo grubą skrętką ze srebrzonej miedzi.

Pomiędzy końcówkami znajduje się zasilacz, a jego podstawą jest bardzo duży transformator toroidalny o mocy 800 W, z którego wyprowadzono osobne uzwojenia dla różnych sekcji. Filtrację zapewnia sześć dużych kondensatorów o łącznej pojemności 90 000 mikrofaradów. Z wejść optycznego i elektrycznego (S/PDIF) sygnał trafia do odbiornika cyfrowego - Cirrus Logic CS8416. Jest to układ akceptujący sygnał do 24 bitów i 192 kHz. Dalej trafiamy do właściwego przetwornika C/A - to układ AKM AK4395, 24/192 o wysokiej dynamice na poziomie 120 dB, a więc ekwiwalencie 20 bitów.

Odsłuch

Stello Ai500 - to nie tylko wzmacniacz zintegrowany, ale także - nomen omen - zintegrowany z nim przetwornik C/A. Został on przetestowany przy użyciu trzech dodatkowych komponentów: do wejścia RCA podłączony był napęd CD Pro-2 lub odtwarzacz plików (24/192), a do wejścia USB laptop HP Pavilion dv7 (Vista, 320 HDD, 2 GB RAM, Foobar2000). Żeby jednak pozostać w konwencji, zacznijmy od tego, jak Stello radzi sobie z sygnałem analogowym i płytami CD.

Przypomniał mi się Musical Fidelity A1. To nie jest taki sam dźwięk, ale ciepło, płynność i coś w rodzaju przekonania o "słuszności" tego, co słyszymy, towarzyszy nam przez większość czasu obcowania z Ai500. Jest to związane w dużej mierze z wewnętrzną spójnością dźwięku. Nie oznacza ona uniwersalnej doskonałości, ale raz usłyszana będzie za człowiekiem chodziła, bo coś takiego rzadko się zdarza. Urządzenie potrafi wydobyć poszczególne instrumenty, a przede wszystkim wokale, z większej całości. Pokazuje je z dużym wolumenem, nadając im przy tym gładkie, jedwabiste faktury. Góra jest delikatna, blachy trochę schowane za resztą instrumentów i raczej "perliste" niż jasne.

Głosy są mocne, ale bez dokładnie rysowanych brył, nacisk położony jest na pokazanie różnych elementów we współdziałaniu, kosztem znaczenia szczegółu. Dlatego też detale będą trochę ujednolicone, ale główne wydarzenia staną się nawet wyraźniejsze niż w znacznie bardziej rozdzielczych urządzeniach, które często nie potrafi ą wykreować naturalnych barw instrumentów.

Bas jest obfi ty, okrągły, nie można mu zarzucić słabej kontroli, choć chwalić go za nią też byłoby przesadą. Tak czy inaczej wejścia analogowe oferują przyjemny, trochę ciepły, ale w barwie wyrafi nowany i poukładany dźwięk. Umiejętność wyodrębniania najważniejszych elementów z tła sprawiają, że można tego wzmacniacza słuchać godzinami.

Po podłączeniu do Stello Ai500 równolegle - analogiem i cyfrą - wysokiej klasy odtwarzacza CD, różnice między obydwoma wejściami będą słyszalne, ale nie będzie to przepaść. Zaryzykowałbym nawet stwierdzenie, że jeśli podoba nam się opisana już prezentacja wzmacniacza, można sobie darować kupno bardzo drogiego CD i skupić się na dobrym napędzie i zewnętrznym odtwarzaczu plików (ew. komputerze). Tak czy inaczej brzmienie w 90% defi niuje analogowa część wzmacniacza, która przecież jest zawsze aktywna.

Wysokiej próby wejście USB przynosi pewną modyfi kację. Brzmienie wciąż jest gęste i raczej ciepłe, ale jest też suchsze... i dzięki temu, o dziwo, bas wydaje się bardziej zdyscyplinowany, choć już nie tak soczysty i energiczny. Mam jedną uwagę dotyczącą oprogramowania - przy przejściu na wejście cyfrowe przydałby się jakiś znacznik pokazujący, że napęd zsynchronizował się z przetwornikiem. Byłoby też miło, gdyby na wyświetlaczu pojawił się komunikat o długości słowa i częstotliwości próbkowania.

USB 24/96

Wzmacniacz Stello Ai500 został wyposażony w wejście USB. Odbiornikiem USB oraz konwerterem na I2S i S/PDIF jest w nim układ DSP Tenor TE7022. Pozwala on na odbiór i dekodowanie sygnału cyfrowego do 24 bitów i 96 kHz. Jak się okazało, bez problemu współpracował z wysokiej klasy kablem USB o długości 5 m, gdzie osobno poprowadzono kabel z zasilaniem i osobny z sygnałem. Co ciekawe, po podłączeniu kabla do komputera w okienku dialogowym wyświetlił się napis, że oto połączyłem się z: "Ayon Audio CD- 2s”. Jak się okazuje, cała płytka "daka" przygotowywana jest dla tej austriackiej firmy i nie została zmieniona etykieta oprogramowania... Układy takie są dobre i w większości przypadków wystarczą. Tyle że... pliki wysokiej rozdzielczości to pliki do 192 kHz i jest ich na rynku już sporo. To granica, którą powinny osiągać wszystkie wejścia USB. Większość tego jednak nie robi. Dlaczego?

Kupienie kości z softwarem 24/96 jest proste, natomiast poszerzenie pasma do 192 kHz albo 384 kHz (częstotliwość próbkowania archiwizacyjnego formatu DXD) wymaga napisania własnego drivera, a to sprawia duże problemy – jak dotychczas potrafi coś takiego tylko kilku producentów. Widząc, w jakich bólach zachodzi przejście z 16/48 na 24/96, mam duże wątpliwości co do tego, czy będą w stanie się przełamać i pójść dalej.

Wojciech Pacuła

Parametry
STELLO (April Music) Ai500
Produkowany Tak
Moc znamionowa (1% THD+N, 1 kHz) [W] 8 Ω, 2x 158
Moc znamionowa (1% THD+N, 1 kHz) [W] 4 Ω, 2x 254
Czułość (dla maksymalnej mocy) [V] 1x 0,18
Stosunek sygnał / szum (filtr A-ważony, w odniesieniu do 1W) [dB] 72
Dynamika [dB] 94
Współczynnik tłumienia (w odniesieniu do 4 Ω) 101
Wymiary: wys./szer./gł., W przypadku urządzeń testowanych w AUDIO wartość mierzona.
Laboratorium
Stello Ai500

Ai500 to kolejna mocna integra tego testu i to zbudowana na klasycznych końcówkach, w klasie AB. Choć do szarży Micromegi nieco brakuje, to 171 W przy 8 omach i aż 296 W przy 4 omach należy uznać za wynik znakomity. Tryb stereofoniczny przynosi widoczne, ale wciąż nie niepokojące spadki mocy w każdym kanale - odpowiednio 2 x 158 W oraz 2 x 254 W dla 8 i 4 omów. To po francuskim urządzeniu drugi najlepszy rezultat. Czułość jest bardzo wysoka, wynosi aż 160 mV, co oznacza także bardzo wysokie, przekraczające 220 V/V wzmocnienie napięciowe. Mniej cieszymy się z poziomu szumu, S/N wynosi tylko -72 dB, dlatego dynamika, mimo potężnej mocy, osiąga tylko 94 dB. Konstrukcyjne powody takiej sytuacji nie są jasne.

Na skrajach pasma przenoszenia (rys.1.) pojawiają się umiarkowane spadki, -1,2 dB przy 10 Hz, a przy 100 kHz ok. -3 dB. Tylko druga harmoniczna (-87 dB) wykracza poza granicę -90 dB (rys. 2.), dalsze leżą już poniżej, ginąc w widmie wysokiego szumu. Aby uzyskać zniekształcenia THD+N poniżej 0,1 %, potrzebna będzie moc wyjściowa wyższa od 3 W przy 8 omach oraz 6 W przy 4 omach. Stello zachowuje się pod tym względem jak typowy wzmacniacz tranzystorowy z wyraźnie zaznaczonym obszarem przesterowania.

STELLO (April Music) testy
Mexcel 7N-AD6300 +7N-S20000
ACROLINK
Mexcel 7N-AD6300 +7N-S20000
Interkonekty

Wydaje się, że Acrolink to niewielka firma… Tyle, że ma za plecami potęgę - firmę AcroJapan specjalizującą się w okablowaniu dla resortu medycznego, wojskowego i innych - równie poważnych celów. AcroJapan należy z kolei do Mitsubishi Cable Industries, więc zaplecze badawcze jest zapewnione.

Chameleon Silver Plus
CHORD
Chameleon Silver Plus
Interkonekty

Kable firmy Chord projektowane są samodzielnie przez inżynierów firmy w Amesbury. Wszystko ma swoją cenę i produkty Chord generalnie nie należą do najtańszych. Testowany Chord Chameleon, choć najdroższy w naszym teście, na tle reszty oferty Chorda jest jeszcze całkiem tani.

A2200 II
ACROLINK
A2200 II
Interkonekty

"Made in Japan" - to brzmi dumnie i pozwala na obcowanie z czymś wyjątkowym. Zaawansowane technologicznie, pięknie wykonane kable Acrolinka robią wrażenie na każdym odbiorcy.

Live Sound & Installation wrzesień 2019

Live Sound & Installation

Magazyn techniki estradowej

Gitarzysta wrzesień 2019

Gitarzysta

Magazyn fanów gitary

Perkusista wrzesień 2019

Perkusista

Magazyn fanów perkusji

Estrada i Studio wrzesień 2019

Estrada i Studio

Magazyn muzyków i realizatorów dźwięku

Estrada i Studio Plus listopad 2016 - styczeń 2017

Estrada i Studio Plus

Magazyn muzyków i realizatorów dźwięku

Audio wrzesień 2019

Audio

Polski przedstawiciel European Imaging and Sound Association

Domowe Studio - Przewodnik 2016

Domowe Studio - Przewodnik

Najlepsza droga do nagrywania muzyki w domu