Jerzy Milian był wówczas w wirze pracy twórczej. Po okresie współpracy z big-bandami Gustava Broma i radia belgijskiego napisał muzykę dla baletu Conrada Drzewieckiego, nagraną w 1969 r. "Rivalen" z orkiestrą Gollascha.
W tym zespole poznał Petrowsky'ego, z którym dzielił zainteresowania free-jazzem. Milian wysłał mu najpierw partyturę awangardowego utworu "Near But Far", a trzy miesiące później sam pojechał do Berlina, by z jego Ensemble Studio 4 nagrać kolejne, także w roli solisty. Jego wibrafonowe solówki w pięciu z siedmiu utworów są ozdobą albumu.
Warto dodać, że brzmienie jego instrumentu jest wzorcowe i wyróżnia się na tle zespołu, podobnie jak kontrabas Klausa Kocha. Trzy inne utwory napisał dla orkiestry Gollascha, która tu kojarzy się z big-bandem Gila Evansa. Free-jazzowe solówki Jerzego Miliana zyskały godną oprawę. Album zamyka "Stigma" - przykład syntezy free-jazzu i muzyki współczesnej.
GAD Records
