Live in San Diego

ERIC CLAPTON
Live in San Diego

Blues
Nasza ocena
Wykonanie:
Nagranie:

Lubię albumy bluesowe nagrane na żywo i choć te firmowane przez Erica Claptona zrealizowane w studio są szczytem perfekcji, to właśnie przed publicznością Mr. Slowhand pokazuje swój kunszt showmana.

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj Audio do ulubionych źródeł

Koncert "Live in San Diego" odbył się 15 marca 2007 r., trzy lata po wielkim come backu mistrza minimalizmu w bluesie J. J. Cale’a albumem "From Tulsa And Back". I właśnie Cale wystąpił gościnnie z Claptonem.

Zanim dwie legendy stanęły ramię w ramię na scenie w San Diego, Brytyjczyk podgrzał atmosferę hali surowym bluesem "Tell the Truth", a następnie rozkołysanym hitem "Key to the Highway". Przypomniał standard Jimiego Hendriksa "Little Wing" grając pieszczące uszy, leniwe akordy wlewające się prosto w serca jego fanów.

Wiwatująca sala powitała J.J. Cale’a i obaj zaintonowali "Anyway the Wind Blows" Cale’a z albumu "Okie" (1974), kiedy Amerykanin z Tulsy kształtował swój charakterystyczny styl. Ale to Eric Clapton spopularyzował utwory Cale’a: "After Midnight" i "Cocaine".

Oba wykonali przy oszałamiającym aplauzie publiczności. Ten drugi zabrzmiał trochę nonszalancko, ale przy wsparciu znakomitego chórku, obaj muzycy mogli sobie odpuścić wokale i skupić na porywających, gitarowych akordach. Eric Clapton, już bez Cale’a, zakończył koncert swoimi ekspresyjnymi utworami: "Layla" i "Crossroads".


REPRISE

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj Audio do ulubionych źródeł
Marek Dusza
Marek Dusza
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, od początku współpracuje z magazynem AUDIO. Publikuje również w "Rzeczpospolitej i magazynie "Jazz Forum" Jest laureatem Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie do niej nominowanym. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy, m.in. Tonym Bennettem, Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Methenym, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Marcinem Wasilewskim i Włodkiem Pawlikiem, Davidem Cheskym, Cassandrą Wilson, Norah Jones i Patricią Barber. To również audiofil, który promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
Zobacz artykuły autora
Gatunki muzyki
Podobne brzmienie
logo logo