W latach 1971–1973 Czesław Niemen śmiało eksperymentował ze swoim zespołem, w składzie którego znaleźli się: gitarzysta basowy, organista Józef Skrzek; perkusista Jerzy Piotrowski; gitarzysta Apostolis Antymos (wszyscy trzej tworzyli już w tym czasie grupę SBB); kontrabasista Helmut Nadolski i trębacz Andrzej Przybielski.
Ta supergrupa wykonywała muzykę, której analogię trudno znaleźć nawet w światowej skali. Zawierała zarówno elementy progresywnego rocka, jak i free jazzu, szczególnie w grze Nadolskiego i Przybielskiego. W 1973 roku ukazały się, nagrane rok wcześniej, dwa albumy "Niemen vol. 1" i "Niemen vol. 2", nazwane po latach przez lidera "Marionetki" od tytułu utworu z drugiej płyty.
Wznowione na podwójnych albumach CD i winylu stanowią przykład geniuszu Niemena i jego wizjonerskich idei. A że znalazł muzyków, z którymi mógł swoje najbardziej ekstrawaganckie pomysły realizować, to powstały nagrania niezwykle intrygujące i dziś. Kompozycja Nadolskiego "Requiem dla Van Gogha" wydaje się być jazz-rockową, swobodną improwizacją, podobnie jak "Inicjały".
Na drugiej płycie znalazły się kompozycje Niemena do wierszy Norwida, Iwaszkiewicza, Leśmiana i Pawlikowskiej- Jasnorzewskiej. Świetny remaster odświeżył brzmienie. Obowiązkowa pozycja na półce melomana.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
