Händel: Arminio

CENČIĆ / CLAIRE / MAGOULAS / PETROU
Händel: Arminio

Klasyczna
Nasza ocena
Wykonanie:
Nagranie:

Niemiecki kompozytor późnego baroku, Georg Friedrich Händel, osiadł na stałe w Londynie w 1712 r. po tym, jak z sukcesem wystawiono tam jego operę "Rinaldo", napisaną rok wcześniej podczas pierwszego pobytu na Wyspach. Zachęciło go także zapotrzebowanie Brytyjczyków na opery i muzykę świecką. Zyskał przychylność króla Jerzego I i odwdzięczył mu się "Muzyką na wodzie".

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj Audio do ulubionych źródeł

 

Król wsparł powstanie Royal Academy of Music, w której Händel został mistrzem orkiestry. Rok 1736 okazał się najbardziej płodnym w jego operowej twórczości. Napisał w nim trzy opery: "Giustino", "Arminio" i "Berenice". Pierwsza została wystawiona "Arminio", a premiera odbyła się w Covent Garden 12 stycznia.

Mimo entuzjastycznych reakcji publiczności, odbyło się tylko pięć przedstawień, bo na premiery czekały inne dzieła. Pierwsze współczesne wystawienie opery miało miejsce w Lipsku w 1935 r. Libretto według Antonio Salviego opowiada o przywódcy Germanów, Arminiuszu, który najpierw uczył się u Rzymian, a następnie z nimi walczył, ze zmiennym szczęściem.

Nagrania orkiestry Armonia Atenea pod kierunkiem George Petrou i solistów z chorwackim kontratenorem Max Emanuel Cencićem w roli tytułowej dokonano w Atenach w sali koncertowej Megaron. Partie Tusneldy, żony Arminiusza, śpiewa kanadyjski sopran Layla Claire.

Nagranie - na audiofilskim poziomie - doskonale rozkłada akcenty dramatyczne opery, akompaniament orkiestry jest perfekcyjny. Jedynie partiom solistycznym brakuje blasku największych sław opery. A jednak wysłuchałem dwupłytowego albumu z zainteresowaniem i przyjemnością - i to trzykrotnie.


DECCA/UNIVERSAL

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj Audio do ulubionych źródeł
Marek Dusza
Marek Dusza
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
Zobacz artykuły autora
Gatunki muzyki
Podobne brzmienie
logo logo