Jan Sebastian Bach podjął pracę w kapeli dworskiej księcia Johanna Ernsta w Weimarze mając 18 lat. Był też organistą i opiekunem chóru, ale ani jego bogata w ozdobniki i zbyt długa, jak na cierpliwość wiernych, gra, ani praca z dziećmi nie przyniosła mu splendoru. Musiał wyjechać i dopiero w 1708 r. powrócił pod opiekę księcia, pełniąc na dworze funkcję organisty i klawesynisty.
Grywał do mszy i dawał koncerty, a po sześciu latach został mianowany koncertmistrzem, co zobowiązywało go do pisania kantat wykonywanych w zamkowym kościele. Do niech należą Kantaty BWV 202 i BWV 199 na sopran oraz Kantata BWV 152 na dwa głosy. W każdej z nich można znaleźć nowatorskie, jak na tamte czasy, stylistyczne zabiegi kompozytora.
Solistką w tych utworach jest Carolyn Sampson, a towarzyszy jej Freiburger Barockorchester pod kierunkiem Petry Mullejans. W Kantacie BWV 152 "Tritt auf die Glaubensbahn" dołączył bas-baryton Andreas Wolf, natomiast skromniejsza choć bardziej wymagająca dla muzyków jest warstwa instrumentalna napisana na obój, flet prosty, wiola d`amore i wiola da Gamba.
Album "Jan Sebastian Bach. Cantatas for Soprano" nagrano w Teldex Studio w Berlinie. Słychać sterylną, obszerną przestrzeń, w jakiej znaleźli się artyści, daleką od naturalnych wnętrz kościołów, gdzie była wykonywana.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
