Terpsychora była w mitologii greckiej muzą tańca i pieśni chóralnej. Taniec jest uważany za matkę innych sztuk, ponieważ istnieje w czasie i przestrzeni. Tak stwierdził Curt Sachs w dziele "Wprowadzenie do światowej historii tańca" (1938).
Człowiek stworzył rytmiczne wzorce czasu i organizacji przestrzeni za pomocą tańca najpierw we własnym ciele, zanim użył kamienia i słowa, by wyrazić swoje emocje. Taniec był związany z naturą, jak tarantella, i uczuciami, jak flamenco. Ale to dworskie tańce w zdobionych złotem salach wśród szeleszczących krynolin zapisały się w historii muzyki klasycznej.
Jordi Savall, niestrudzony poszukiwacz ciekawych kompozycji, mający przy tym dar znajdowania powiązań pomiędzy dalekimi w czasie i przestrzeni kompozytorami, przedstawia album "Terpsychora: apoteoza barokowego tańca”. Wraz z orkiestrą Le Concert des Nations wykonuje utwory Francuza Jeana-Fery Rebela i Niemca George`a Philippa Telemanna.
Z pewnością "Terpsichore" to najbardziej radosny album Savalla ostatnich lat, doskonały do zabawy i gdybyśmy znali kroki gavota, menueta, gigue, sarabandy czy swawolną, wręcz rozwiązłą chaconne, warto ruszyć w tany. Każdy z tych tańców ma tu swoje wariacje, wykonane z energią i dynamiką niepozwalającą spokojnie usiedzieć w fotelu. Pasjonująca płyta.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
