Swoją nazwę Suity francuskie zawdzięczają biografowi Jana Sebastiana Bacha, który sugerował inspirację stylem francuskim, i tym różnią się od Suit angielskich Bacha. Muzykolodzy zauważają, że to błąd, bowiem zostały napisane w konwencji włoskiej. Natomiast sam Murray Perahia zauważa, że są delikatniejsze, pozbawione aspektu brawury i zapewne zostały napisane na klawikord, a nie na klawesyn.
Istnieje wiele kopii manuskryptu z różną ornamentyką, a nie zachował się oryginał. Wnikliwe studia amerykańskiego pianisty nad muzyką Bacha, które prowadził, kiedy z powodu infekcji palca musiał przerwać ćwiczenia i koncerty, pozwoliły mu dogłębnie zrozumieć ideę kompozytora.
- Znalazłem pocieszenie i ukojenie w muzyce Bacha, studiowałem ją każdego dnia, karmiłem się nią, za co jestem mu wdzięczny - podkreślił pianista. Podobnego uspokojenia, a wręcz szczęścia, doznałem zasłuchując się w interpretacjach Perahii.
Wspaniale nagrany fortepian pozwala nam obcować z epoką odległą co prawda w czasie, ale bliską, jeśli skupić się na uczuciach i pragnieniach słuchaczy, tamtych i współczesnych. Nie bez kozery pianista jest uznawany za jednego z najwybitniejszych wykonawców muzyki fortepianowej Bacha. Nawet jeśli uda się nam uwolnić od Suit Francuskich, będziemy do nich wracać.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
