Kiedy w połowie lat 70. bossa nova stała się popularna na całym świecie dzięki Antonio Carlosowi Jobimowi, Joao i Astrud Gilberto, w Brazylii przyszła druga fala tego nurtu. Do głównych reprezentantów, którzy robili karierę w USA, Japonii i Europie, można zaliczyć Sergio Mendesa i Eumira Deodato. Ale mało kto słyszał o Antonio Adolfo, wybitnym kompozytorze i teoretyku mającym dziś własną szkołę Centro Musical blisko słynnej plaży Copacabana w Rio.
Kiedy w połowie lat 70. bossa nova stała się popularna na całym świecie dzięki Antonio Carlosowi Jobimowi, Joao i Astrud Gilberto, w Brazylii przyszła druga fala tego nurtu. Do głównych reprezentantów, którzy robili karierę w USA, Japonii i Europie, można zaliczyć Sergio Mendesa i Eumira Deodato. Ale mało kto słyszał o Antonio Adolfo, wybitnym kompozytorze i teoretyku mającym dziś własną szkołę Centro Musical blisko słynnej plaży Copacabana w Rio.
Był pierwszym Brazylijczykiem, który zaczął grać na fortepianie Fendera, stworzył też specyficzne, lekkie brzmienie, a partie wokalne śpiewały dwie wokalistki unisono. Wytwórnia Far Out Recordings postanowiła wskrzesić to brzmienie i poprosiła Antonio Adolfo o przygotowanie nowego repertuaru. Tak powstał album Destiny, w podtytule Brazil and Brazuka od tytu łu jednego z dawnych albumów artysty. Muszę przyznać, że śpiewający duet Carol Saboya i Luisa Saboia (nie wiem, czy to błąd w pisowni, ale tak wydrukowano na płycie) zauroczył mnie i słucham tej płyty niemal codziennie. Aranżacje w dawnym stylu, subtelne dęciaki, archaiczne brzmienie elektrycznych gitar i Fendera tworzą aurę "starych dobrych czasów", kiedy każde nowe nagranie z Brazylii było dla mnie objawieniem.
Jedyne, co mogę zarzucić tej płycie, to zbyt małe zróżnicowanie repertuaru. Kogoś, kto nie lubi brazylianów tak jak ja, może to trochę znużyć.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
