Kiedy w połowie lat 70. bossa nova stała się popularna na całym świecie dzięki Antonio Carlosowi Jobimowi, Joao i Astrud Gilberto, w Brazylii przyszła druga fala tego nurtu. Do głównych reprezentantów, którzy robili karierę w USA, Japonii i Europie, można zaliczyć Sergio Mendesa i Eumira Deodato. Ale mało kto słyszał o Antonio Adolfo, wybitnym kompozytorze i teoretyku mającym dziś własną szkołę Centro Musical blisko słynnej plaży Copacabana w Rio.
Kiedy w połowie lat 70. bossa nova stała się popularna na całym świecie dzięki Antonio Carlosowi Jobimowi, Joao i Astrud Gilberto, w Brazylii przyszła druga fala tego nurtu. Do głównych reprezentantów, którzy robili karierę w USA, Japonii i Europie, można zaliczyć Sergio Mendesa i Eumira Deodato. Ale mało kto słyszał o Antonio Adolfo, wybitnym kompozytorze i teoretyku mającym dziś własną szkołę Centro Musical blisko słynnej plaży Copacabana w Rio.
Był pierwszym Brazylijczykiem, który zaczął grać na fortepianie Fendera, stworzył też specyficzne, lekkie brzmienie, a partie wokalne śpiewały dwie wokalistki unisono. Wytwórnia Far Out Recordings postanowiła wskrzesić to brzmienie i poprosiła Antonio Adolfo o przygotowanie nowego repertuaru. Tak powstał album Destiny, w podtytule Brazil and Brazuka od tytu łu jednego z dawnych albumów artysty. Muszę przyznać, że śpiewający duet Carol Saboya i Luisa Saboia (nie wiem, czy to błąd w pisowni, ale tak wydrukowano na płycie) zauroczył mnie i słucham tej płyty niemal codziennie. Aranżacje w dawnym stylu, subtelne dęciaki, archaiczne brzmienie elektrycznych gitar i Fendera tworzą aurę "starych dobrych czasów", kiedy każde nowe nagranie z Brazylii było dla mnie objawieniem.
Jedyne, co mogę zarzucić tej płycie, to zbyt małe zróżnicowanie repertuaru. Kogoś, kto nie lubi brazylianów tak jak ja, może to trochę znużyć.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, od początku współpracuje z magazynem AUDIO. Publikuje również w "Rzeczpospolitej i magazynie "Jazz Forum" Jest laureatem Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie do niej nominowanym. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy, m.in. Tonym Bennettem, Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Methenym, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Marcinem Wasilewskim i Włodkiem Pawlikiem, Davidem Cheskym, Cassandrą Wilson, Norah Jones i Patricią Barber. To również audiofil, który promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
