Pierwszy kontakt z symfonią miał jednak Szymanowski przy pracy nad Uwerturą koncertową E-dur, która również znalazła się na tej płycie. Jest to utwór nie całkiem samodzielny stylistycznie, mający jednak cechy charakterystyczne dla całej twórczości Szymanowskiego.
Potężna II Symfonia B-dur pozostaje także w orbicie wpływów neoromantycznej, ekspresjonistycznej muzyki niemieckiej, w tym głównie twórczości Straussa. Ale już III Symfonia Pieśń o nocy, która kojarzyć się może z późnym Skriabinem, łączy w sobie formę symfonii i kantaty, wprowadzając solową partię wokalną i chór do słów średniowiecznego poety perskiego Jalal ad-Din ar-Rumiego, a zwraca szczególną uwagę wyszukaną melodyką.
I wreszcie IV Symfonia Koncertująca na fortepian i orkiestrę to dzieło na wskroś oryginalne, łączące cechy uniwersalne i narodowe - przepiękna, niepokojąca partia fortepianu na początku i demoniczny oberek na końcu. Na płycie znalazły się też archiwalia - gra i mówi - sam Szymanowski.
Barbara Tenderenda
POLSKIE RADIO 2007 (2CD)
Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google?
Dodaj Audio do ulubionych źródeł