Family Dinner Volume Two

SNARKY PUPPY
Family Dinner Volume Two

Inne
Nasza ocena
Wykonanie:
Nagranie:

Gdzie jest najlepsza atmosfera? Na koncertach. A gdzie najlepsza jakość nagrania? W studiu. Zaprośmy więc publiczność do dużego studia i nagrajmy album, jakiego jeszcze nie mamy. Akurat ta idea przyświeca amerykańskiej formacji Snarky Puppy od początku istnienia.

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj Audio do ulubionych źródeł

Założyli ją w 2004 r. absolwenci North Texas University z inicjatywy basisty, kompozytora i aranżera Michaela League`a. Z czasem przenieśli się nowojorski Brooklyn. Przez zespół przewinęło się czterdziestu muzyków, teraz występuje trzynastu.

15 lutego 2016 r. wszyscy wyszli na scenę Microsoft Theatre w Los Angeles, by odebrać nagrodę Grammy w kategorii Best Contemporary Instrumental Album za płytę "Sylva" nagraną z holenderską Metropole Orkest. Jest to druga statuetka w ich kolekcji, pierwszą zdobyli dwa lata temu razem z wokalistką Lalah Hathaway (córką Donny’ego) za najlepsze wykonanie utworu R`n`B. Piosenka pochodziła z płyty "Family Dinner Volume One", która zapoczątkowała serię nagrań z ulubionymi wokalistkami i wokalistami.

Debiutancki, akustyczny album "The Only Constant" wydali w 2006 r., lecz na szersze uznanie musieli czekać kilka lat. Występowali w klubach, ośrodkach uniwersyteckich, mniejszych i większych salach zdobywając coraz większą popularność. Ich poziom docenili popularni artyści, zaczęli współpracować z Erykah Badu, Marcusem Millerem i Snoop Doggiem. Teraz są czołowym big bandem w Ameryce, w Europie mają duże grono fanów, a w Polsce występowali jesienią 2014 i 2015 r. m.in. w Teatrze Palladium. Stali się wielką atrakcją koncertową i gwiazdą jazzowych festiwali.

Domeną Snarky Puppy stały się koncerty i albumy nagrywane na żywo. W 2010 r. ukazała się płyta "Tell Your Friends" zarejestrowana w Dockside Studio w Lousianie z udziałem publiczności w liczbie 30 słuchaczy, bo więcej się nie zmieściło. Rok 2012 był przełomowy, bowiem zespól założył własne wydawnictwo GroundUP, co uczcił albumem pod takim właśnie tytułem, nagranym i sfilmowanym podczas trzech występów w Shapeshifter Lab na Brooklynie.

Rok później zrealizowali swoje marzenie zapraszając ośmioro wokalistów na "rodzinny obiad" do pięknej sali Shaftman Performance Hall w Jefferson Center w Roanoke. Z orkiestrą zaśpiewali: Lalah Hathaway, Lucy Woodward, N`Dambi, Magda Giannikou, Shayna Steele, Chantae Cann, Tony Scherr i Malika Tirolien. Michael League wpadł na pomysł, żeby - tak jak artystom - i publiczności dać słuchawki i umożliwić słuchanie koncertu w brzmieniu, jakie kreuje realizator nagrania. Dzięki temu uzyskali wysoką jakość nagrania "Family Dinner Volume One".

Ten album był wspaniałym podsumowaniem dziesięciu lat działalności, a statuetka Grammy dla piosenki "Something" nagranej z Lalah Hathaway nagrodą za wysiłek lidera i całego zespołu. Co ciekawe, Michael League napisał kameralną aranżację, która podkreśla głos wokalistki, a orkiestra swą potęgą brzmienia nie konkuruje z Hathaway.

W finale dochodzi jednak do zbiorowej ekstazy. Tej zasady zróżnicowanych orkiestracji trzymają się w całej swojej karierze. W 2014 r. Snarky Puppy przyjechali po raz pierwszy do Europy, wystąpili także w Polsce. W Londynie wyprzedali wszystkie koncerty, a w Holandii nagrali kolejny album na żywo "We Like It Here", słowem, poczuli się tu jak u siebie. Nawiązali kontakt z holenderską Metropole Orkest, a ich wspólny koncert wydany na płycie "Sylva" został nagrodzony Grammy.

Na kolejny "rodzinny obiad" zaprosili ulubione wokalistki i wokalistów do Esplanade Studios w Nowym Orleanie. Kilkadziesiąt biletów dla publiczności sprzedało się w cztery minuty. Podobnie jak wcześniej, wszyscy dostali słuchawki. W ostatniej chwili dokooptowano muzyków z nowoorleańskiej formacji NOLA, w tym trębacza Terence`a Blancharda.

Wydany na początku roku album "Family Dinner Volume Two" składa się z płyty CD i bogatszej w nagrania płyty DVD. Płytę CD otwiera wokalistka folkowa Becca Stvens śpiewająca swoją piosenkę "I Asked" z jej autorskiego albumu "Perfect Animal". Aranżacja Snarky Puppy przenosi ten utwór w muzyczny kosmos z tajemniczymi dźwiękami, zmiennymi nastrojami, subtelnymi odgłosami. Ta fenomenalna wersja może znowu dostać Grammy w następnym rozdaniu, a i cały album ma taką szansę.

Słynna peruwiańska wokalistka Susana Baca zaśpiewała własną piosenkę "Molino Molero" z towarzyszeniem soulowego chórku, a intrygującą jazzową solówkę wykonał gitarzysta Charlie Hunter dając world music nowy wyraz. Świetnie wypadł wokalista Chris Turner zainspirowany śpiewem gospel i soulem lat 60. XX w.

Żeby nagrać głos afrykańskiego gwiazdora Salifa Keity, Michael League zawiózł przygotowane wcześniej nagranie Snarky Puppy do Bamako, gdzie malijski śpiewak i towarzyszący mu genialny chórek dograli partie wokalne. Moim ulubionym nagraniem jest utwór brytyjskiej wokalistki Laury Mvuli "Sing To The Moon". Wyrafinowana aranżacja wpadającej w ucho melodii rozwija się od subtelnej ballady do ekstatycznego finału z udziałem orkiestry. Płytę CD "Family Dinner Volume Two" zamyka legenda folku, David Crosby, śpiewający własną piosenkę "Somebody Home" z akompaniamentem gitary i orkiestry.

Uzupełnieniem nagrań koncertowych są na płycie DVD rozmowy z artystami i ich indywidualne próbki talentów, często a cappella. Znakomity album godny polecenia wszystkim słuchaczom, także audiofilom, bo jest perfekcyjnie nagrany i ciekawie sfilmowany.


GROUNDUP/UNIVERSAL

Chcesz częściej widzieć nasze artykuły w Google? Dodaj Audio do ulubionych źródeł
Marek Dusza
Marek Dusza
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
Zobacz artykuły autora
Inne płyty tego autora
Gatunki muzyki
Inne pozostałe aktualności
Zobacz więcej
logo logo