Wiosną 1975 r. ukazał się debiutancki album Krystyny Prońko, wokalistki niezwykle oryginalnej, łączącej kilka stylów śpiewania: jazz, blues, soul i rock. Zanim wypromowała wielkie przeboje, m.in.: "Deszcz w Cisnej", "Niech moje serce kołysze ciebie do snu", "Jesteś lekiem na całe zło", wykonywała różnorodny repertuar w doskonałych aranżacjach na zespół jazzowy Koman Band, Orkiestrę Polskiego Radia i zespół wokalny Partita.
Album "Krystyna Prońko" otwiera intrygująco zaśpiewana i zaaranżowana w soulowym stylu, kojarzącym się z Curtisem Mayfieldem, piosenka "A gdzież są te drogi". Utwór "Papierowe ptaki" wyróżniono na festiwalu Opole 1974 nagrodą za najlepszą aranżację, która przypomina styl jazz-rockowego bandu Blood, Sweat and Tears.
Intrygująco zapowiada się utwór "Anioł i róża". Krystyna Prońko śpiewa najpierw w duecie z gitarą akustyczną, a kiedy dołącza zespół i grupa wokalna, rockowa ballada przemienia się w hymn gospel. Dzięki walorom głosowym Krystyny Prońko i dużej dynamice interpretacji utwór nawet dziś robi duże wrażenie.
Nastrojową piosenkę "Umarłe krajobrazy" Krystyna Prońko zaśpiewała już w 1973 r. w Opolu, zajmując I miejsce w konkursie "Interpretacje". Kompozycja Janusza Komana "Po co ci to chłopcze" ma jazzowy, orkiestrowy charakter i podobnie ballada "Spójrz, spójrz" kojarzy się z Blood, Sweat and Tears.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
