Debiutując albumem "Live in Luxembourg" (2008) trio pianisty Macieja Tubisa zyskało uznanie cenionego krytyka Stuarta Nicholsona, który podkreślił indywidualny styl lidera. Następnie Maciej Tubis zasłynął oryginalnymi interpretacjami kompozycji Krzysztofa Komedy zarówno ze swoim triem, jak i solo.
Już na płycie "Komeda: Reflections" (2022) połączył brzmienie fortepianu z syntezatorem, grając niektóre partie na obu instrumentach równocześnie, co docenimy słuchając pianisty na żywo.
Na swoim drugim albumie solowym "Into the Night", który ukazał się jesienią 2024 r., Maciej Tubis w jeszcze szerzej wykorzystał elektronikę, choć tym razem sięgnął po analogowy syntezator. Co ciekawe, sam dokonał nagrań swoich nowych kompozycji, a mastering powierzył Magdalenie Piotrowskiej.
Muzyka Macieja Tubisa silnie działa na wyobraźnię, a kolejne utwory otwierają przed nami nowe światy dźwięków. Pianista ciekawie połączył minimalizm w stylu Philipa Glassa z jazzowymi akordami. Po syntezatorowej orgii kolorów w utworze "Merry Dancers" otrzymujemy chłodny prysznic akustycznych, fortepianowych akordów w "Stillness in Mind".
Budowanie dramaturgii na zasadzie kontrastów jest niewątpliwą atrakcją tego albumu "Into the Night". Oniryczny nastrój utworu "All Your Fears, All Your Hopes" wprawi nas w głęboką zadumę.
Dziennikarz muzyczny i krytyk jazzowy, współpracuje z magazynem AUDIO od początku jego istnienia. Publikuje w dzienniku "Rzeczpospolita” i w magazynie "Jazz Forum". Jest laureatem nagrody Grand Prix Jazz Melomani w kategorii Dziennikarz-Krytyk Roku 2012, sześciokrotnie był do niej nominowany. Jako jedyny polski dziennikarz relacjonował z Los Angeles ceremonię wręczenia nagrody Grammy Włodkowi Pawlikowi. Opublikował ponad sto wywiadów z najwybitniejszymi jazzmanami światowej klasy m.in.: Herbie Hancockiem, Wayne’em Shorterem, Ronem Carterem, Patem Metheny, Rayem Brownem, George’em Bensonem, Tomaszem Stańko, Zbigniewem Namysłowskim, Włodkiem Pawlikiem, Marcinem Wasilewskim, Davidem Chesky, Tonym Bennettem, Dianą Krall, Cassandrą Wilson, Norah Jones, Patricią Barber i Cesarią Evorą. Z zamiłowania jest audiofilem, promuje system nagrywania DSD i płyty SACD. Kocha winyle i docenia jakość tłoczenia. Wśród jego rozmówców nie mogło zabraknąć Kena Ishiwaty.
